بيانش حديثى از حضرت رسول است كه فرموده ( در هيچ روز آفتاب طلوع نميكند مگر آنكه در دو پهلوى آن دو فرشته باشند و گويند خدايا هر انفاق كنندهاى را به زودى عوض بده و از هر بخيل باز گيرندهاى بازگير و او را هلاك نما آن گاه فرمود مصداق آن در قرآن قوله تعالى است
فَأَمَّا مَنْ أَعْطى وَ اتَّقى
تا آخر آيه ( 3 ) مقصود از ( الحسنى ) كلمه ( لا إله الا اللَّه ) است ( 4 ) مقصود از ( الحسنى ) بهشت است ( تفسير ابو الفتوح رازى ) لكن چون كلمه ( اعطى ) مطلق است بهتر اين است كه حمل بر عموم عطا و بخشش شود نه خصوص مال چنانچه بعض مفسرين تخصيص دادهاند خواه مال باشد يا علم نافع يا مقام و رياست و مصداق الحسنى آن كسى است كه آنچه از خيرات داراست به ديگران انفاق نمايد و نيز عطا و بخشش وى از روى ايمان و تقوى و تصديق پيمبران و سفراى الهى باشد نه بميل نفسانى .
فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى
چنين كسى را كه داراى چنين صفاتى باشد تمكن دهيم تا خود را بمقام عالى برساند شايد مقصود از ( يسرى ) در آيه اشاره بهر عملى باشد كه در پى انجام آنست كه در اثر طينت و سجيه خوب وى در هر عمل و كارى كه وارد مىشود خواه راجع بامور معاش وى باشد يا معاد هر چه باشد آسان ميگردانيم .
آرى آدمى كه داراى تقوى و ايمان كامل باشد تمام موجودات چون لشگر و قشون حقّند دوستان خدا را خدمتگزارند و همانطورى كه وى مطيع و فرمانبردار حق تعالى است همه زير فرمان ويند و در تمام كارها وى را كمك و يارى مينمايند و سعى مينمايند كه طريق سعادت و فضيلت را براى وى باز نمايند و شايد اشاره به همين معنى دارد قوله تعالى
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ
بلكه نظر به آنكه ( العبودية جوهرة كنهها الربوبية ) كسى كه بندگى نمود خدا را مقام ربوبيت پيدا مينمايد و تمام موجودات ارضى و سماوى در واقع خدمتگزار