و راجع بفضيلت شب عرفه و عبادت آن احاديث بسيار رسيده كه در آن شب هر كس عمل خيرى انجام دهد ثواب صد و هفتاد سال عبادت در نامه عملش نوشته مىشود و در آن شب دعا مستجاب است .
و بعضى مفسّرين را رأى چنين است كه مقصود از ليال عشر دهه اول رمضان است ديگرى گفته دهه اوّل محرم است لكن مشهور و معروف همان دهه اول ذى الحجه است
وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ
شفع در لغت مقارن و جفت شدن چيزى به چيزى را گويند كه با هم ضم و تركيب گردند و تمام موجودات غير از ذات احديت نظام وجود و هستى آنان بستگى بكيفيت تركيب شدن اجزاء آنها دارد و كمتر چيزى كه بشود ممكنى از ممكنات به او تحقّق پيدا نمايد اين است كه از دو چيز تركيب شده باشد كه هر گاه آن دو از هم منفك گردد آن شىء نظام وجودش گسسته و فاسد و فانى ميگردد قوله تعالى
سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْواجَ
وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ
و گاهى چيز دانى قرين و منضم ميگردد با چيزى كه اعلى و برتر از وى است چنانچه در باب شفاعت چنين است و از اين باب است شفاعت در قيامت قوله تعالى
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً
لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ
و نيز قوله تعالى
فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ
و چون شفيع مأخوذ از شفع و بمعنى انضمام چيزى به چيزى و مقارن گرديدن شيئى بشيئى است اين است كه نميشود حتى در قيامت هر كسى از انبياء و اولياء را شفيع خود قرار دهد و باميد شفاعت آنها هر چه خواهد بكند زيرا و لو آنكه شفيع نسبت بآنكس كه در مقام شفاعت او است اعلى قدر و رتبه مىباشد لكن بايستى سنخيت و مناسبتى بين آنان باشد كه بشود جفت او و مقارن وى و معاون او گردد