جمعى كه استطاعت تحويل و انتقال نداشته باشند مقام سازند و به هروقت كه لشكر تاتار برسد به خدمت استقبال تلقى نمايند و به نفس و مال توقى و شحنه قبول و فرمان ايشان را مثول نمايند و چون پادشاه به مثابت دلست در اعضا ضعيف شود جوارح را چگونه قوتى بماند از اين سبب فشل بر احوال و هراس بر اناس غلبه كرد و تحير و تردد بر ايشان استيلا گرفت بهاء الملك با جمعى انبوه بزرگان و سپاهيان استعداد تمام به جاى آوردند و چون به قلعه رسيد صلاح در مقام قلعه نديد و با جمعى عازم حصار ياق يازر شد و ديگران هركس برحسب هوى به جايى رفتند و قومى كه اجل عنانگير ايشان شده بود با مرو مراجعت كردند و قايممقام بهاء الملك يكى از آحاد الناس كه نقيب بود بگذاشت و او ميل كرد تا ايل شود و شيخ الاسلام شمس الدين حارثى با او در آن انديشه مساعد بود و قاضى و سيد اجل متجانف و متباعد ، لشكر يمه و سبتاى را چون محقق شد كه به مروجق رسيدند باعلام ايلى و هوادارى رسولى فرستادند و در اثناى آن حالت تركمانى كه قلاووز و دليل سلطان بود نام او بوقا از گوشه بيرون تاخت و جمعى از تراكمه با او زده بودند بمغافصه خود را در شهر انداخت و جمعى كه در موافقت و انقياد لشكر تاتار مخالفت نمودند با او مطابقت كردند و نقيب نقاب امارت از چهره بگشاد و تراكمه آن حدود روى به دو نهادند و جماعتى از جنديان كه از حشر گريخته بودند و سبب خصب نعمت متوجه مرو گشته برسيدند و پناه به دو دادند و حشم او انبوه شد ، و مجير الملك چون سلطان در جزاير آبسكون سكون گرفت با يك سر درازگوش ( ؟ ) ، گاهى ازو پياده و گاهى برو سوار ، عنان برتافت و گذر بر قاعه صعلوك كرد امير شمس الدين على مورد او را باعزاز و اكرام تلقى كرد و از آنجا به مرو آمد به باغ ماهياباد بر در دروازه سرماجان ( سراجان ) نزول كرد و قومى از سرهنگان مرغزى كه تبع او بودند يكيك نزد او مىرفتند و بوقا او را در شهر راه نمىداد و از غلبه عوام مىترسيد چون فردى چند برو جمع شدند ناگاهى ميان روزى قباها را ظهاره پوششها كردند و خود را در شهر افكندند متجنده مرغزى هم درحال به خدمت او كمر بستند و بوقا تنها به خدمت او آمد ازو عفو كرد تراكمه و جنديان شهر هرچند كه عدد مرد ايشان زيادت از هفتاد هزار بود مطواع او شدند و او خود را از مرتبه وزارت برتر مىدانست و
مرو ( بازسازى جغرافياى تاريخى يك شهر بر پايه نوشته هاى تاريخى و شواهد باستان شناسى ) ( فارسى ) — صفحة 178
مساهمون: منصور سيد سجادى
ص١٧٨