إلى الوقوف والشكّ ، فنصب العداوة للَّهولرسوله والجحود بالنبيّ صلى الله عليه و آله و سلم و ما جاء به « 1 » .
فضيل و زراره از امام باقر عليه السلام در مورد آيهء شريفه كه مىفرمايد : « از ميان مردم كسى است كه خدا را تنها با زبان و به ظاهر مىپرستد نه از باطن و حقيقت ، از اين رو ، هر گاه ( دنيا به او رو كند و نفع و ) خيرى به او برسد حالت اطمينان پيدا مىكند ؛ و اگر مصيبتى براى امتحان به او برسد ، دگرگون مىشود ( و به كفر رومىآورد ) چنين كسى هم در دنيا و هم در آخرت زيانكار است » نقل مىكنند ، زراره گويد : در مورد معنى اين آيهء شريفه از امام باقر عليه السلام سؤال كردم .
حضرت فرمود : اينها كسانى بودند كه خداى را مىپرستيدند ، و عبادت آنچه را كه جز خدا پرستش مىشد رها كردند ، ولى در مورد حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و آنچه كه از طرف خداوند آورده است ترديد كردند ، پس آنها با ترديد اسلام را به زبان جارى كرده و گواهى به يگانگى خداوند و پيامبرى حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم دادند ، و به قرآن اقرار كردند ولى در عين حال در مورد حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و آنچه آورده است در ترديد بودند ، گرچه در مورد خداوند ترديد نداشتند .
خداوند متعال مىفرمايد : « از ميان مردم كسى است كه خدا را تنها با زبان مىپرستد » يعنى با ترديد در حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و آنچه از جانب خداوند آورده است « پس اگر خيرى بر او برسد » يعنى عافيتى در جان و مال و فرزندان خود يافتند « حالت اطمينان پيدا مىكند » و خشنود مىگردند ، « و اگر مصيبتى براى امتحان به او برسد » ( يعنى ) بلايى در جسم و مال آنها پيدا شد فال بد زده و دوست ندارند تا بر پيامبر اقرار نمايند ، و بر توقّف و ترديد و شك بازمىگردند ، و در پى دشمنى با خداوند و پيامبر او مىشوند و پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و آنچه آورده است را منكر مىگردند .
28 / 28 - محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن عليّ بن الحكم ، عن موسى ابن بكر ، عن زرارة ، عن أبي جعفر عليه السلام قال : سألته عن قول اللَّه عزّ وجلّ :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ
.
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : ج 22 ص 132 ح 113 ، عن اصول الكافي : ج 2 ص 413 .