هرگاه فردى آنان را بستايد ، از آنچه در توصيف او گفته شد ، در هراس افتاده مىگويد : من خود را از ديگران بهتر مىشناسم و پروردگارم ، مرا بهتر از خودم مىشناسد . خدايا ! مرا بر آنچه مىگويند ، محاكمه نفرما ، و بهتر از آنچه مىپندارند قرارم ده و گناهانى كه نمىدانند ، بيامرز !
يكى از نشانههاى آنان اين است كه او را اين گونه مىبينى كه در ديندارى نيرومند ، نرمخو و دورانديش است ، داراى ايمانى پر از يقين ، حريص در كسب دانش ، با داشتن علم بردبار ، در توانگرى ميانهرو ، در عبادت فروتن ، در تهيدستى آراسته ، در سختىها شكيبا ، در جست و جوى كسب حلال ، در هدايت و راه يافتن با نشاط و از طمعورزى پرهيزگر است .
اعمال شايسته را در حال بيم و هراس انجام مىدهد ، روز را با سپاسگزارى به شب مىرساند و شب را با ياد خدا به روز مىآورد ، شب با بيم و هراس مىخوابد و بامدادان با شادمانى بر مىخيزد ، از اين بيم دارد كه دچار غفلت شود ، و شادمان است كه فضل و رحمتى به او رسيده است .
اگر نفس او در آنچه دشوار است ، سرپيچى كند ، از آنچه دوست دارد محرومش مىنمايد . روشنى چشم پرهيزكار در چيزى قرار دارد كه زوالپذير نيست ، و دورى او از چيزى كه پايدار نيست ، بردبارى را با دانش ، و گفتار را با كردار ، درمىآميزد .
پرهيزكار را مىبينى كه آرزويش نزديك ، لغزشهايش اندك ، قلبش
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 43
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٤٣