كه نه معصيت گناهكاران به خدا زيانى مىرساند و نه اطاعت مؤمنان براى او سودى دارد .
از اين رو ، روزى بندگان را در بين آنان تقسيم ، و هر كدام را در دنيا در جايگاه خويش قرار داد .
بنابراين ، پرهيزكاران در دنيا داراى فضيلتهاى برترند ، سخنان آنان راست ، پوشش آنان ميانه روى و راه رفتنشان با فروتنى است .
چشمان خود را بر آنچه خدا حرام كرده ، مىپوشانند ، و گوشهاى خود را وقف دانش سودمند كردهاند ، آنان در روزگار سختى و گرفتارى به سان دوران رفاه و گشايش زندگى مىكنند .
و اگر نبود مرگى كه بر آنان مقرّر شده ؛ روح آنان حتّى به اندازهء برهم زدن چشم - به جهت شوق رسيدن به پاداش و ترس عذاب و كيفر - در بدنهايشان قرار نمىگرفت .
خداوند ، در جانشان بزرگ و با شكوه است . از اين رو ، جز او - ديگران - در نگاه آنان كوچك مقدارند . بهشت براى آنان به سان كسى است كه آن را ديده و گويى آنان در نعمتهاى آن به سرمى برند ، و دوزخ را همانند كسى كه آن را ديده باور دارند كه گويى در عذابش گرفتارند .
دلهاى آنان اندوهگين ، و مردم از آزارشان در امان هستند . تنهايشان لاغر ، و درخواستهايشان اندك ، و دامنشان عفيف و پاك است .
آنان در روزگار كوتاه دنيا صبر كردهاند تا آسايش طولانى و هميشگى قيامت را به دست آورند ، تجارتى پرسود است كه پروردگارشان فراهم
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 41
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٤١