فصل سيزدهم : نمونههايى از سرودههاى قرن سيزدهم
13 / 1 ملّا احمد نراقى « 1 »
اى نسيم صبح ، اى باد صبا * مىرسى از سامره ، صد مرحبا
بازگو با خود چه دارى اى نسيم * زنده ساز اين استخوانهاى رميم
من بخوانم نكهت پيراهنى * بوى پيراهن كجا و چون منى ؟ !
يك غبارى پس هزاران خاك پاك * تا كنم تعويذ خود از هر بداك
اى نسيم صبح ، بعد از صد سلام * از « صفايى » بگو به آن شه اين پيام
مملكت بىصاحب است اى پادشاه * اللَّه اللَّه پاى دولت نه به راه
برف باريده است بر باغ جهان * آفتابت تا به كى باشد نهان ؟
آفتاب روى آن شه زير ميغ * سر زند از كوه مهر و مه دريغ
پر شد از ظلم و ستم روى زمين * يك نظر بر سوى مظلومان ببين
اى تو فرزندان آدم را پدر * اين يتيمان را بكش دستى به سر
هامش
( 1 ) . شيخ مولى احمد بن مولى محمّدمهدى بن ابو ذر نراقى كاشانى ( 1185 يا 1186 - / 1245 ق ) متخلّص به « صفايى » ، عالم كبير ، اديب و شاعر و فقيه بارع و مصنّف جليل و جامع متبحّر و جامع اثر علوم خصوصاً اصول فقه و رياضى و نجوم ( لغتنامهء دهخدا ، مقدمهء مثنوى طاقديس ) .