نمىمانند .
در عين حال ، ممكن است در اوايل كار ، گروههايى از اهل كتاب ، جزيه دهند و بر آيين خود بمانند . همچنين ممكن است امام زمان عليه السلام در ابتداى كار براى اتمام حجّت و شناساندن قابليتها و ظرفيتهاى امامت ، بر اساس كتاب هر ملّتى با آنها احتجاج كنند و يا حتّى ميان آنها داورى كنند . اين ، موجب مىشود كه افراد منصف از پيروان اديان ديگر ، به ايشان و صلاحيتهاى امامت ايشان ، ايمان آورند ؛ امّا آنهايى كه باقى مىمانند ، دو گروه خواهند بود : يا از آگاهانِ معاند هستند كه بايد با آنها جنگيد و نابودشان ساخت ، يا از ناآگاهاناند كه نيازمند گذر زمان يا حتّى تبديل نسلهاست . با گذشت يك يا دو نسل و با افزايش آگاهىهاى مردم و تربيت صحيح ، اين گروه نيز به تدريج از ميان مىروند و به جمع مؤمنان مىپيوندند . در اين جاست كه ديگر جايى براى جزيه نمىمانَد و آيات و احاديث مربوط به وحدت دين ، مصداق پيدا مىكند .
5 . سختگيرى بر معاندان
ممكن است بگويند كه آيات قرآن كه ناظر به برخوردهاى مسالمتآميز و صلح و دوستى با اهل كتاباند ، مربوط به قبل از ظهور امام مهدى عليه السلام و زمان تقيّه است . در آن دوران ، تقيّه برداشته مىشود « 1 » و نيازى به چنين مصالحهاى با اهل كتاب نيست .
همچنين احاديث فراوانى وجود دارند كه بر سختگيرى امام زمان عليه السلام دلالت دارند ؛ مانند حديثى كه ابو بصير از امام صادق عليه السلام نقل كرده و در آن آمده است : « چه قدر نسبت به خروج قائم ، تعجيل مىكنيد . پس به خدا سوگند كه جز لباس زِبْر نمىپوشد و جز طعام خشك و سخت نمىخورَد و جز شمشير و مرگ زير سايهء
هامش
( 1 ) . اشاره به احاديثى دارد كه مىگويند با ظهور امام مهدى عليه السلام ، ديگر نيازى به تقيّه نيست . براى نمونه ، اين حديثامام رضا عليه السلام است كه مىفرمايد تا روز خروج قائم آل محمّد عليهم السلام تقيّه ادامه دارد و پيش از آن همه بايد تقيّه كنند ( كفاية الأثر : ص 274 ) .