نيز برشمرده شده است . از اين رو ، نفْس زكيّه همان سيّد حسنى است ؛ ولى شهرت نفْس زكيّه و روايات متعدّدى كه در بارهء او رسيده است ، علامت بودن او را اثبات مىكند . بنا بر اين مىتوان احاديث سيّد حسنى را بر نفس زكيّه حمل كرد . حديثى را كه در بارهء « مرد هاشمى » آمده نيز مىتوان بر نفس زكيّه حمل كرد ؛ چون كشته شدن در ميان ركن حجر الأسود و مقام ابراهيم ، در بارهء هر دو نفر ذكر شده است . « 1 »
به اين نكته هم بايد توجّه كرد كه تعدادى از احاديث منابع شيعه و سنّى در بارهء نفْس زكيّه ، بخصوص آنچه در الفتن ابن حماد و الغيبة شيخ طوسى آمده ، مستند به معصوم عليه السلام نيستند . البته همين احاديث به واسطهء كتبى همچون التشريف بالمنن ابن طاووس ، به شيعه راه يافته و تلقّى به قبول شدهاند .
بخشى از احاديثى كه نفْس زكيّه را نشانهء ظهور مىدانند ، آن را همراه با چند نشانهء مهم ديگر مانند نداى آسمانى و سفيانى و خَسْف بيدا ذكر مىكند . برخى احاديث نفس زكيه هم به تفصيل از جنگ و گريز وى خبر مىدهند .
با توجّه به مجموعهء متون مىتوان گفت كه نفْس زكيّه ، يكى از علائم مشهور و حتمىِ ظهور است كه در بارهء او و شهادت او ، روايات معتبرى وجود دارد . اگر چه همانند ديگر علائم ، جزئيّات مرتبط با او از ابهام برخوردار است .
9 - 4 . قيام سيّد حسنى
خروج و قيام فردى به نام حسنى ، يكى ديگر از نشانههاى مشهور در بارهء ظهور به شمار مىرود ؛ امّا احاديثى كه در بارهء آن وجود دارد ، از نظر سند يا منبع ، اشكال دارند و تنها روايت صحيح آن در روضهء كافى است كه آن هم از نظر محتوا قابل قبول نيست .
در اين حديث ، از امام صادق عليه السلام در بارهء فَرَج سؤال شد و ايشان فرمود : وقتى
هامش
( 1 ) . ر . ك : الإرشاد : ج 2 ص 368 .