استناد كردهاند ؛ كسانى مانند : فاضل هندى ، مُحدّث بَحرانى ، سيّد على طباطبايى ، شيخ محمّدحسن نجفى ، آية اللَّه بروجردى و سيّد عبد الأعلى سبزوارى . « 1 »
منشأ شبهه در پرسش دوم به درستى معلوم نيست . آقارضا همدانى گفته است شايد آن كفش نيز از مصاديق كفشهايى بوده كه تنها روى پا را مىپوشانده است ؛ « 2 » امّا از خودِ سؤال بر مىآيد كه شايد زشتنمايى آن ، موجب پرسش شده كه آيا مانع نماز هست يا نه ؟ به هر حال ، بحث چندانى در بارهء اين پرسش و پاسخ ، صورت نگرفته و كسى نيز سخنى بر خلاف آن ، نگفته است .
49 . تقيّه در ميقات ( ح 691 / 13 )
ميقات عراقيان و كسانى كه از آن طريق ، راهىِ حج مىشوند ، منطقهء « عقيق » است كه همانند پنج ميقات ديگر ، توسّط پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، تعيين شده است ؛ امّا ويژگى آن در مقايسه با ديگر ميقاتها ، اين است كه عقيق ، شامل سه مرحله است كه در طول هم قرار دارند و به ترتيب ، عبارتاند از : « مسلخ » ، « غمره » و « ذات عِرق » . فقهاى ما نوعاً احرام از هر كدام را جايز شمردهاند ؛ امّا افضل آن سه ، مسلخ است و سپس غمره . و اگر شخص از يكى از اين دو ، مُحرم نشود ، بايد از ذات عِرق ، مُحرِم گردد و نمىتواند بدون احرام از آن بگذرد . فقها ، اين نظر را بر پايهء احاديث موجود و در جمعِ ميان آنها گفتهاند .
برخى احاديث ، به روشنى بر كفايت هر سه و افضل بودن مسلخ ، دلالت مىكنند ، چنان كه شيخ حرّ عاملى ، حتّى بابى را به افضل بودن « مسلخ » اختصاص داده است ؛ « 3 » امّا ظاهر برخى از اين احاديث ، محدود شدن به دو محلّ نخست است . صاحب جواهر ، ظاهر گفتهء شيخ صدوق و پدر ايشان و نيز نظر شيخ طوسى
هامش
( 1 ) . ر . ك : كشف اللّثام : ج 3 ص 255 ، الحدائق الناضرة : ج 7 ص 161 ، رياض المسائل : ج 2 ص 342 ، جواهر الكلام : ج 8 ص 154 ، تبيان الصلاة : ج 4 ص 147 .
( 2 ) . مصباح الفقيه : ج 10 ص 369 .
( 3 ) . ر . ك : وسائل الشيعة : ج 11 ص 313 - 315 .