تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 153

مساهمون:

ص١٥٣
شما را گواه مىگيرم كه هر كسى كه ما از او بيزارى مىجوييم ، خداوند و نيز فرشتگان و فرستادگان و اوليايش از او بيزارى مىجويند ، و اين توقيع را در اين نامه ، امانتى بر گردن تو و گردن هر كه از آن آگاه مىشود ، مىنهم و [ مىخواهم كه هيچ كس ] آن را از هيچ يك از دوستداران و پيروانم پنهان ندارد و همهء دوستدارانم را از اين توقيع آگاه كند . شايد خداى عز و جل آنان را دريابد و به دين حقيقى خدا ، باز گردند و از چيزى كه پايان آن را نمىدانند و به پايان هم نمىرسد ، دست كشند . پس هر كس نوشتهء مرا بفهمد و به آنچه فرمانش داده‌ام يا از آن بازش داشته‌ام ، باز نگردد ، لعنت خدا و بندگان شايسته‌اى كه ذكر كردم ، بر او روا خواهد بود » . « 1 » 665 . الغيبة ، طوسى - با سندش به نقل از ابو على محمّد بن همّام - : ابو محمّد شريعى « 2 » - كه به گمان هارون ، « 3 » نامش حسن و از همراهان امام هادى عليه السلام و پس از او ، امام عسكرى عليه السلام بود - ، نخستين كسى بود كه ادّعاى جايگاهى را كرد كه خداوند ، او را در آن جا قرار نداده بود و شايستهء آن هم نبود و به خداوند و حجّت‌هايش دروغ بست و چيزهايى را به آنها نسبت داد كه شايستهء ايشان نبود و ايشان از آن بيزار بودند . از اين رو ، شيعيان ، او را لعنت كردند و از او بيزارى جستند و توقيع امام عليه السلام در نفرين و بيزارى از او بيرون آمد . هارون گفت : سپس كفر و كژروىِ او آشكار شد . « 4 » 666 . الغيبة ، طوسى - به نقل از محمّد بن يعقوب كلينى - : توقيعى طولانى به عَمرى رسيده است كه ما آن را [ اين گونه ] كوتاه نموديم : « و ما از ابن هلال - كه خدا رحمتش نكند - و كسى كه از او بيزارى نجويد ، به خداى متعال ، بيزارى مىجوييم . آنچه را ما از حال اين نابه‌كار برايت گفتيم ، به اسحاقى « 5 » و همشهريانش و همهء كسانى كه از تو در بارهء او پرسيده‌اند و
هامش
( 1 ) . الاحتجاج : ج 2 ص 549 ح 347 ، بحار الأنوار : ج 25 ص 266 ح 9 . ( 2 ) . ر . ك : ج 4 ص 80 ( مدعيّان دروغين وكالت ) . ( 3 ) . ابو محمّد هارون بن موسى تلّعبكرى ( م 385 ق ) : شيخ طوسى در كتاب رجالش آورده است : « جليل القدر ، عظيم المنزله ، پُرروايت ، بىنظير و موثّق است و تمام اصول و مصنّفات را روايت مىكند » ( ر . ك : رجال الطوسى : ص 449 ش 6386 ) . ( 4 ) . الغيبة ، طوسى : ص 397 ح 368 ( با سند صحيح ) ، بحار الأنوار : ج 51 ص 367 . ( 5 ) . به احتمال فراوان ، مقصود ، احمد بن اسحاق قمى است .