تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ حديث شيعه ( در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى ) ( فارسى ) — صفحة 67

مساهمون:

ص٦٧
1 . وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآءُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا . « 1 » اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند ، پيش تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پيامبر نيز براى آنان ، طلب آمرزش مىكرد ، قطعاً خدا را توبه‌پذير مهربان مىيافتند . اگر طلب شفاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله و واسطه قرار دادن ايشان براى طلب آمرزش از خدا ، شرك بود ، گناهكاران ، خدا را توبه‌پذير مهربان نمىيافتند ، زيرا خدا مسلّماً شرك ورزيدن نسبت به خود را نمىبخشايد : إِنَّ اللَّهَ لَايَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ . « 2 » 2 . مَّن يَشْفَعْ شَفعَةً حَسَنَةً يَكُن لَّه‌ُو نَصِيبٌ مّنْهَا . « 3 » هر كس شفاعت پسنديده كند ، براى وى از آن ، نصيبى خواهد بود . اين آيه ، شفاعت نيكوى مؤمنان در حقّ همديگر را جايز و پسنديده مىداند . اگر توسّل به شفيع ، شرك بود ، خداى متعال ، بدان اذن نمىداد و نمىفرمود : « يَكُن لَّهُ نَصِيبٌ مّنْهَا » .

2 . مسئلهء توسّل

وهّابيان مىگويند : توسّل به مردگان ، از جمله كسانى كه شأن و منزلت والاى آنان نزد خدا ثابت است و واسطه قرار دادن آنان براى رفع نيازها ، جايز نيست ؛ زيرا خطاب به معدوم ، از نظر عقل ، زشت است ، چون مُرده ، دعاى شما را نمىشنود و اگر بشنود ، توان اجابت ندارد و از سوى ديگر ، اين كار شرك است . « 4 »
هامش
( 1 ) . نساء : آيهء 64 . ( 2 ) . نساء : آيهء 48 . ( 3 ) . نساء : آيهء 85 . ( 4 ) . البراهين الجليّة ( به نقل از : منهاج السنة ، ص 11 ) .