مىباشد .
هو كونه بصدد بيانه : ضمير « هو » به اصل و ضمير در « كونه » به متكلّم و در « بيانه » به تمام مراد برمىگردد .
و ذلك لما جرت عليه . . . من التّمسّك الخ : مشاراليه « ذلك » اينكه اصل در موارد شكّ در بودن متكلّم در مقام بيان تمام مراد عبارت از بودن در مقام بيان بوده مىباشد و ضمير در « عليه » به ماء موصوله برگشته كه كلمهء « من التّمسّك الخ » بيان آن مىباشد .
فيما اذا لم يكن هناك ما يوجب صرف وجهها الخ : مشاراليه « هناك » ماء موصوله به معناى موارد بوده و ضمير در « يوجب » به ماء موصوله به معناى قرينه و ضمير در « وجهها » به اطلاقات برگشته و ماء موصوله و جمله صلهء بعدش يعنى « ما يوجب الخ » اسم مؤخّر براى « لم يكن » و كلمهء « هناك » خبر مقدّم مىباشد .
و لذا ترى الخ : مشاراليه « ذا » وجود سيره مىباشد .
يتمسّكون بها . . . كون مطلقها الخ : ضمير در « بها » و در « مطلقها » به صيغهء اسم فاعل به اطلاقات برمىگردد .
و بعد كونه لاجل ذهابهم الى انّها الخ : كلمهء « بعد » عطف به « ذا » در « لذا » بوده و ضمير در « كونه » به تمسّك به اطلاقات و ضمير در « ذهابهم » به مشهور و در « انّها » به مطلقات يا به نكره و غيره مثل اسم جنس ، و علم جنس و معرفهء به الف و لام برمىگردد .
نسب ذلك اليهم : مشاراليه « ذلك » ذهاب مشهور به موضوع بودن مطلقات براى شياع و سريان بوده و ضمير در « الهيم » به مشهور برمىگردد .
ملاحظة انّه . . . بها بدون الاحراز : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « بها » به اطلاقات برگشته و مقصود از « الاحراز » احراز بودن متكلّم در مقام بيان مىباشد .
و الغفلة عن وجهه : كلمهء « واو » حاليه بوده و ضمير در « وجهه » به تمسّك مشهور به اطلاقات برمىگردد .
فيما لم يكن هناك . . . على قرينة الحكمة الخ : مشاراليه « هناك » ماء موصوله به معناى
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 539
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٣٩