باشد بين اين دو ( جهت مقصود به بيان و جهت غير مقصود به بيان ) ملازمه عقلى يا شرعى يا عادى ، چنان كه مخفى نمىباشد .
نكات دستورى و توضيح واژگان
فصل : يعنى « هذا فصل » .
انّه لا دلالة الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بودن و اين عبارت ، تأويل به مصدر رفته و فاعل براى « ظهر » مىباشد .
على الماهيّة المبهمة وضعا : كلمه « وضعا » تمييز براى « دلالة » مىباشد .
و انّ الشّياع و السّريان الخ : مقصود از « الشّياع » و « السّريان » اطلاق بوده و اين عبارت نيز عطف بر « انّه لا دلالة الخ » مىباشد .
يكون خارجا عمّا وضع له : ضمير در « يكون » به شياع و ضمير نايب فاعلى در « وضع » به « رجل » و ضمير در « له » به ماء موصوله به معناى معنا برمىگردد .
فلا بدّ فى الدّلالة عليه الخ : مقصود از « الدّلالة » دلالت رجل بوده و ضمير در عليه به شياع برمىگردد .
و هى تتوقّف الخ : ضمير هى و ضمير در « تتوقّف » به حكمت يعنى قرينهء حكمت برمىگردد .
إحداها كون الخ : كلمه « إحداها » مبتدا و بدل اوّل تفصيلى براى « مقدمات » بوده كه ضميرش نيز به آن برگشته و كلمهء « كون » خبر كه اضافه به اسمش شده است .
لا الاهمال او الاجمال : هر دو كلمه عطف بر « بيان » مىباشند . يعنى « لا فى مقام الاهمال او الاجمال » .
ثانيتها انتفاء ما يوجب التعيين : كلمهء « ثانيتها » مبتدا و بدل دوّم تفصيلى براى مقدّمات بوده كه ضميرش نيز به آن برگشته و ضمير در « يوجب » به ماء موصوله به معناى قرينه برمىگردد و ماء موصوله با جملهء صلهاش ، مضاف اليه براى « انتفاء » كه خبر بوده مىباشد .
ثالثتها انتفاء الخ : كلمهء « ثالثتها » مبتدا و بدل سوّم تفصيلى براى مقدّمات بوده كه