الحاقا له : ضمير در « له » به خاصّ برمىگردد .
الّا انّه لا دليل على اعتباره : ضمير در « انّه » به معنا شأن بوده و در « اعتباره » به ظنّ به تخصيص برمىگردد .
و انّما يوجبان الحمل عليه : ضمير در « يوجبان » به كثرت تخصيص و قلّت نسخ و در « عليه » به تخصيص برمىگردد .
بذلك : مشاراليه « ذلك » كثرت و شهرت تخصيص مىباشد .
كما اشير اليه : ضمير در « اليه » به اظهر بودن برمىگردد .
وقت العمل به : ضمير در « به » به خاصّ برمىگردد .
انّما يكون الخ : ضمير در « يكون » به متعيّن بودن خاصّ براى تخصيص برمىگردد .
و الّا : يعنى « و ان كان النّسخ جايزا »
فلا يتعيّن له : ضمير در « يتعيّن » به خاصّ و در « له » به تخصيص برمىگردد .
بل يدور بين كونه : ضمير در « يدور » و « كونه » به خاصّ برمىگردد .
فى الاوّل : يعنى موردى كه خاصّ قبل از رسيدن وقت عمل به عامّ وارد شود .
فى الثّانى : يعنى موردى كه عامّ پيش از رسيدن وقت عمل به خاصّ وارد شود .
كونه مخصّصا : ضمير در « كونه » به خاصّ برمىگردد .
من تعارف التّخصيص و شيوعه : ضمير در « شيوعه » به تخصيص برگشته و كلمهء « من الخ » بيان ماء موصوله مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 444
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٤٤