مرجع ، بنابراين ( حجّت بودن اصالة الحقيقة تعبّدا ) اصالة العموم ، وقتى باشد ( عموم غير اخير ) وضعى ، نه آنچه ( موردى ) كه باشد ( عموم غير اخير ) با اطلاق و مقدّمات حكمت .
پس همانا ممكن نيست تمام باشد اين مقدّمات با وجود صلاحيّت استثناء براى رجوع كردن به همه ، پس تأمّل كن .
نكات دستورى و توضيح واژگان
فصل : يعنى « هذا فصل » .
قد اختلفوا فى جواز التّخصيص بالمفهوم المخالف : ضمير در « اختلفوا » به علما و يا اصوليّون برگشته و جار و مجرور « فى جواز » متعلّق به « اختلفوا » و جار و مجرور « بالمفهوم » متعلّق به « جواز التّخصيص » مىباشد .
مع الاتّفاق : يعنى « مع اتّفاق الاصوليّين » .
على قولين : اين جار و مجرور متعلّق به « اختلفوا » مىباشد .
لكلّ منهما بما لا يخلو الخ : ضمير در « منهما » به قولين و ضمير در « لا يخلو » به ماء موصوله به معناى دليل برمىگردد .
انّه اذا ورد العامّ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
و ما له المفهوم : ضمير در « له » به ماء موصوله به معناى كلام برمىگردد .
على نحو يصلح ان يكون كلّ منهما الخ : ضمير در « منهما » به عامّ و كلام داراى مفهوم برگشته و عبارت « ان يكون الخ » تأويل به مصدر رفته و فاعل براى « يصلح » بوده كه صفت براى « نحو » مىباشد .
فالدّلالة على كلّ منهما : ضمير در « منهما » به عامّ و مفهوم برمىگردد .
ان كانت الخ : ضمير در « كانت » به دلالت برمىگردد .
فلا يكون هناك : مشاراليه « هناك » صلاحيّت داشتن هريك از عامّ و مفهوم براى قرينه بودن مىباشد .