برمىگردد .
بعد وجوه بانشائه : ضمير در « وجوده » به معدوم و در « بانشائه » به وقف برمىگردد .
و يتلقّى لها . . . بعقده : كلمهء « يتلقّى » به معناى پذيرفتن و قبول كردن بوده و ضمير در آن به معدومى كه موجود شده برگشته و ضمير در « لها » به عين موقوفه و در « بعقده » به واقف برمىگردد .
فيؤثّر فى حقّ الموجود منهم : ضمير در « فيؤثّر » به عقد ( انشاء تمليك ) و در « منهم » به بطون برمىگردد .
و لا يؤثّر . . . الّا استعدادها : ضمير در « لا يؤثّر » به عقد و در « استعدادها » به ملكيّت برمىگردد .
لان تصير ملكا له بعد وجوده : ضمير در « تصير » به عين موقوفه و در « له » و « وجوده » به معدوم برمىگردد .
هذا اذا انشاء الطّلب : مشاراليه « هذا » صحيح نبودن انشاء تكليف در حقّ معدومين مىباشد .
و امّا اذا انشأ مقيّدا : ضمير نايب فاعلى در « انشأ » به طلب برمىگردد .
و وجدانه الشّرائط : ضمير در « وجدانه » فاعل و به مكلّف برگشته و كلمهء « الشّرائط » مفعول براى « وجدانه » مىباشد .
فامكانه : ضمير در « امكانه » به انشاء مقيّد برمىگردد .
و عدم امكانه : ضمير در « امكانه » به خطاب معدومين برمىگردد .
اذا كان موجودا و كان الخ : ضمير در هر دو « كان » به غير برمىگردد .
يتوجّه . . . و يلتفت اليه : ضمير در « يتوجّه » و « يلتفت » به غير و در « اليه » به كلام برمىگردد .
و منه انقدح : ضمير در « منه » به صحيح نبودن خطاب به معدوم و غايب برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 366
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٦٦