بعدم كونه محكوما بحكمه : ضمير در « كونه » به « ما شكّ » فرد مشكوك و در « بحكمه » به عامّ برمىگردد .
مصداقا له : ضمير در « له » به عامّ برگشته و كلمهء « مصداقا » خبر براى « كون » مىباشد .
مثل ما اذا الخ : يعنى « هذا مثل ما الخ » .
يحرم اكرامه و شكّ فى انّه عالم : ضمير در « اكرامه » و « انّه » به زيد برمىگردد .
فيحكم عليه : ضمير در « عليه » به زيد برمىگردد .
انّه ليس بعالم : ضمير در « انّه » و « ليس » به زيد برمىگردد .
بحيث يحكم عليه : ضمير در « عليه » به زيد برمىگردد .
فيه اشكال : ضمير در « فيه » به جواز تمسّك به اصالت عدم تخصيص برمىگردد .
لاحتمال اختصاص حجّيّتها : ضمير در « حجّيّتها » به اصالت عدم تخصيص برمىگردد .
محكوما بحكمه : ضمير در « بحكمه » به عامّ برمىگردد .
كما هو قضيّة عمومه : ضمير « هو » به محكوم به حكم عامّ بودن فرد عامّ و در « عمومه » به عامّ برمىگردد .
و ان كان حجّة : ضمير در « كان » به مثبت از اصول لفظيّه يا اصل لفظيّهء مثبت برمىگردد .
الّا انّه لا بدّ الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
على ما يساعد عليه الدّليل : ضمير در « عليه » به اصل لفظيّهء مثبت برگشته و مقصود از « الدّليل » دليل حجّيّت اصول لفظيّه مىباشد .
و لا دليل هاهنا الخ : مشاراليه « هاهنا » تمسّك به اصالت عدم تخصيص مىباشد .
استقرار بنائهم على ذلك : ضمير در « بنائهم » به عقلاء برگشته و مشاراليه « ذلك » تمسّك به اصالت عدم تخصيص براى احراز مصداق نبودن فرد مشكوك براى عامّ مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 338
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٣٨