روزهء در سفر و احرام قبل از ميقات ، ملازم و مقارن با نذر مىباشد .
بهذا الدّليل : مقصود از « بهذا الدّليل » دليل نذر بوده و جار و مجرور « بهذا الدّليل » متعلّق به « بتخصيص » مىباشد .
و الّا : يعنى « ان قلنا بتخصيص عموم دليل اعتبار الرّجحان فى متعلّق النّذر بهذا الدّليل » .
الطّارى عليهما : ضمير در « عليهما » به روزهء در سفر و احرام قبل از ميقات برمىگردد .
فى عباديّتهما بعد . . . باتيانهما : ضمير در « عباديّتهما » و « باتيانهما » به روزهء در سفر و احرام قبل از ميقات برمىگردد .
عباديّا و متقرّبا بهما منه تعالى : كلمات « عباديّا » و « متقرّبا » حال براى فاعل در « باتيانهما » يعنى ناذر بوده و ضمير در « بهما » به روزهء در سفر و احرام قبل از ميقات و ضمير در « منه » به خداوند برمىگردد .
فانّه و ان لم يتمكّن من اتيانهما كذلك قبله : ضمير در « فانّه » و « لم يتمكّن » به ناذر و در « اتيانهما » به روزهء در سفر و احرام قبل از ميقات و ضمير در « قبله » به نذر برگشته و مشار اليه « كذلك » به نحو عبادى بودن مىباشد .
الّا انّه يتمكّن منه بعده : ضمير در « انّه » و « يتمكّن » به ناذر و در « منه » به « اتيانهما عباديّا » و در « بعده » به نذر برمىگردد .
و لو بسببه : يعنى « و لو كان التّمكّن من الوفاء بسببه » ضمير در « بسببه » به « نذر » برمىگردد .
و هو انّه الخ : ضمير « هو » به شىء باقيمانده برمىگردد .
فى احراز عدم كون ما شكّ فى انّه الخ : ضمير در « انّه » به « ما شكّ » يعنى فرد مشكوك برگشته و ماء موصوله با جملهء صلهء بعدش ، اسم براى « كون » و خبرش كلمهء « مصداقا له » مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 337
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٣٧