كانّه لم يعمّه حكما : ضمير در « كانّه » و ضمير فاعلى در « لم يعمّه » به عامّ و ضمير مفعولىاش به فرد مشكوك برمىگردد .
و كانّه لم يكن بعامّ : ضمير در « كانّه » و « لم يكن » به عامّ برمىگردد .
بخلاف هاهنا : مشاراليه « هاهنا » موردى كه مخصّص لبّى باشد .
ليست الّا واحدة : ضمير در « ليست » به حجّت القاء شده برمىگردد .
لا يوجب رفع اليد عن عمومه : ضمير در « لا يوجب » به قطع به اراده نكردن عدوّ و ضمير در « عمومه » به عامّ برمىگردد .
الّا فيما قطع بخروجه من تحته : ضمير در « بخروجه » به « ما قطع » فرد مقطوع و در « تحته » به عامّ برمىگردد .
فانّه على الحكيم القاء كلامه . . . غرضه و مرامه : ضمير در « فانّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « كلامه » و « غرضه » و « مرامه » به حكيم برمىگردد .
فلا بدّ من اتّباعه . . . على خلافه : ضمير در « اتّباعه » و « خلافه » به كلام حكيم برمىگردد .
ان قضيّة عمومه : ضمير در « عمومه » به عامّ برمىگردد .
انّه ليس فردا : ضمير در « انّه » به مشكوك برمىگردد .
لما علم بخروجه من حكمه بمفهومه : ضمير در « بخروجه » و « بمفهومه » به « ما علم » يعنى خاصّ معلوم الخروج و ضمير در « حكمه » به عامّ برمىگردد .
شكّ فى ايمانه يجوز لعنه الخ : ضمير در « ايمانه » و « لعنه » به فلانى برگشته و عبارت « يجوز لعنه الخ » خبر براى « انّ فلانا » مىباشد .
و كلّ من جاز لعنه لا يكون مؤمنا : ضمير در « لعنه » به « من » موصوله و ضمير در « لا يكون » به شخص جايز اللّعن برمىگردد .
فينتج انّه ليس بمؤمن : ضمير در « انّه » و « ليس » به فلانى و ضمير در « فينتج » به « كلّ من جاز لعنه لا يكون مؤمنا » يعنى به كبرى برگشته و « انّه الخ » تأويل به مفرد رفته و مفعول
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 305
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٠٥