و قطع بانّه لا يريد اكرام من كان عدوّا له منهم : ضمير در « بانّه » و « لا يريد » و « له » به مولى و ضمير در « كان » به من موصوله و در « منهم » به همسايگان ( جيران ) برمىگردد .
الى من لم يعلم بخروجه : ضمير در « بخروجه » به « من » موصوله برمىگردد .
للعلم بعداوته : ضمير در « بعداوته » به « من » موصوله برگشته و اين عبارت ، علّت است براى « خروجه عن عموم الكلام » مىباشد .
لعدم حجّة اخرى بدون ذلك : مشاراليه « ذلك » مخصّص لبّى بوده و اين عبارت ، علّت براى باقى بودن اصالت عموم بر حجّيّت « كان اصالة العموم باقية على الحجّيّة » مىباشد .
على خلافه : ضمير در « خلافه » به عامّ برمىگردد .
فانّ قضيّة تقديمه عليه : ضمير در « تقديمه » به مخصّص لفظى و در « عليه » به عامّ برمىگردد .
هو الملقى اليه : ضمير « هو » به اقتضاى تقديم مخصّص لفظى بر عامّ و در « اليه » به مخاطب برگشته و مقصود از « الملقى اليه » عامّ القاء شده مىباشد .
كانّه كان من رأس لا يعمّ الخاصّ : ضمير در « كانّه » و « كان » و « يعمّ » به « الملقى اليه » عامّ القاء شده به مخاطب برمىگردد .
كان كذلك حقيقة : ضمير در « كان » به « الملقى اليه » برگشته و مشاراليه « كذلك » شمول نداشتن عامّ نسبت به خاصّ بوده و كلمهء « حقيقة » تمييز نسبت مىباشد .
لا يوجب انقطاع حجّيّته : ضمير در « لا يوجب » به قطع به اراده نكردن عدو و در « حجّيّته » به عامّ برمىگردد .
الّا فيما قطع انّه عدوّه : ضمير در « انّه » به ماء موصوله به معناى فرد و در « عدوّه » به مولى برمىگردد .
لا فيما شكّ فيه : ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى فرد برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 303
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٠٣