نكات دستورى و توضيح واژگان
هذا اذا الخ : مشاراليه « هذا » مطالبى كه در جواز و عدم جواز تمسّك به عامّ در شبههء مصداقيّه گفته شد مىباشد .
و امّا اذ كان لبّيّا : ضمير در « كان » به مخصّص برمىگردد .
فان كان ممّا يصحّ ان يتّكل عليه المتكلّم : ضمير در « كان » به مخصّص لبّى و ضمير در « عليه » به ماء موصوله به معناى قرائن برمىگردد .
اذا كان بصدد الخ : ضمير در « كان » به متكلّم برمىگردد .
فهو : ضمير « هو » به مخصّص لبّى قابل اتّكال برمىگردد .
ينعقد معه الخ : ضمير در « معه » به مخصّص لبّى قابل اتّكال برمىگردد .
و ان لم يكن كذلك : ضمير در « لم يكن » به مخصّص لبّى برگشته و مشاراليه « كذلك » قابل اتّكال مىباشد .
على حجّيّته كظهوره فيه : ضمير در « حجّيّته » و « ظهوره » به عامّ و در « فيه » به مصداق مشتبه برمىگردد .
و السّرّ فى ذلك : مشاراليه « ذلك » حجّيّت عامّ نسبت به مصداق مشتبه در مخصّص لبّى غير قابل اتّكال مىباشد .
انّ الكلام الملقى من السّيّد حجّة ليس الّا ما اشتمل الخ : كلمهء « الكلام » اسم براى « انّ » و كلمهء « الملقى » صفت براى « الكلام » و جار و مجرور « من السّيّد » متعلّق به « الملقى » ، كلمهء « حجّة » تمييز و ضمير در « ليس » به كلام القاشدهء سيّد به عنوان حجّت و ضمير در « اشتمل » به ماء موصوله به معناى كلام برگشته و كلمهء « ليس » با اسم و خبرش ، خبر براى « انّ » مىباشد .
بظهوره عن ارادته : ضمير در « ظهوره » به عامّ و در « ارادته » به سيّد برمىگردد .
من اتّباعه ما لم يقطع بخلافه : ضمير در « اتّباعه » و « بخلافه » به عموم برمىگردد .