خاصّ برمىگردد .
لا يكون دليلا : ضمير در « لا يكون » به خطاب « لا تكرم فسّاق العلماء » برمىگردد .
من شكّ فى فسقه من العلماء : ضمير در « فسقه » به « من موصوله » برگشته و كلمهء « من العلماء » بيان آن مىباشد .
فلا يزاحم مثل اكرم العلماء : ضمير در « يزاحم » به « خطاب لا تكرم فسّاق العلماء » برمىگردد .
و لا يعارضه : ضمير فاعلى در « يعارضه » به « خطاب لا تكرم الخ » و ضمير مفعولى در آن به « مثل اكرم العلماء » برمىگردد .
فانّه يكون الخ : ضمير در « فانّه » و « يكون » به مزاحمت خطاب لا تكرم فسّاق من العلماء برمىگردد .
مزاحمة الحجّة : مقصود از « الحجّة » دليل عامّ مىباشد .
به غير الحجّة : مقصود از « غير الحجّة » دليل خاصّ مىباشد .
و هو فى غاية الفساد : ضمير « هو » به وجه دليل جواز تمسّك به عامّ برمىگردد .
و ان لم يكن دليلا : ضمير در « لم يكن » به خاصّ برمىگردد .
الّا انّه يوجب : ضمير در « انّه » و « يوجب » به خاصّ برمىگردد .
فى غير عنوانه : ضمير در « عنوانه » به خاصّ برمىگردد .
و ان كان مصداقا : ضمير در « كان » به مصداق مشتبه برمىگردد .
الّا انّه لم يعلم : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
انّه من مصاديقه بما هو حجّة : ضمير در « انّه » به مصداق مشتبه و ضمير در « مصاديقه » و ضمير « هو » به عامّ برمىگردد .
لاختصاص حجّيّته : ضمير در « حجّيّته » به عامّ برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 285
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٨٥