حجّتى خاصّ براى عامّ مىباشد .
لا فيما يكون كذلك : ضمير در « لا يكون » به خاصّ و مقصود از « كذلك » حجّت بر خلاف عامّ مىباشد .
و ان لم يكن كذلك : ضمير در « لم يكن » به خاصّ برگشته و مشاراليه « ذلك » مخصّص منفصل دائر بين اقلّ و اكثر بوده و مقصود سه قسم ديگر يعنى 1 - مخصّص منفصل بين متباينين 2 - مخصّص متّصل بين متباينين 3 - مخصّص متّصل بين اقلّ و اكثر مىباشد .
بين المتباينين مطلقا : مقصود از « مطلقا » چه مخصّص ، متّصل و چه منفصل باشد و اين عبارت بيان دو قسم از سه قسم است .
او بين الاقلّ و الاكثر فيما كان متّصلا : ضمير در « كان » به خاصّ برگشته و اين عبارت ، بيان قسم سوّم مىباشد .
فيسرى اجماله اليه حكما الخ : ضمير در « اجماله به خاصّ و در « اليه » به عامّ برگشته و اين عبارت ، بيان حكم قسم اوّل مىباشد .
و حقيقة فى غيره : ضمير در « غيره » به منفصل مردّد بين متباينين برگشته و مقصود ، دو قسم ديگر يعنى متّصل مردّد بين متباينين و متّصل مردّد بين اقلّ و اكثر مىباشد .
امّا الاوّل : يعنى قسم اوّل از سه قسم كه منفصل مردّد بين متباينين مىباشد .
كان ظاهرا فى عمومه : ضمير در « كان » و « عمومه » به عامّ برمىگردد .
الّا انّه لا يتّبع ظهوره : ضمير در « انّه » و « ظهوره » به عامّ برمىگردد .
تخصيصه باحدهما : ضمير در « تخصيصه » به واحد و در « احدهما » به متباينين برمىگردد .
و امّا الثّانى : مقصود « غيره » بوده كه دو قسم ديگر از سه قسم يعنى مخصّص متّصل مردد
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 283
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٨٣