بين متباينين و مخصّص متّصل مردّد بين اقلّ و اكثر مىباشد .
بما يوجب احتماله الخ : ضمير در « يوجب » به ماء موصوله به معناى خاصّ و در « احتماله » نيز به خاصّ برمىگردد .
لكنّه حجّة فى الاقلّ لانّه الخ : ضمير در « لكنّه » به عامّ و در « انّه » به اقلّ برمىگردد .
فانقدح بذلك : مقصود از « بذلك » بيانى كه در نحوهء سرايت اجمال خاصّ بود مىباشد .
و كذا فى الجمل : مقصود از « كذا » فرق بين متّصل و منفصل مىباشد .
و امّا اذا كان مجملا : ضمير در « كان » به خاصّ برمىگردد .
و تردّد بين ان يكون فردا له : ضمير در « تردّد » و « يكون » به فرد مشتبه و در « له » به خاصّ برمىگردد .
لو كان متّصلا به : ضمير در « كان » به خاصّ و در « به » به عامّ برمىگردد .
و امّا اذا كان منفصلا عنه : ضمير در « كان » به خاصّ و در « عنه » به عامّ برمىگردد .
جواز التّمسّك : ضمير در « به » به عامّ برمىگردد .
عدم جوازه : ضمير در « جوازه » به تمسّك به عامّ برمىگردد .
ما يمكن ان يقال : ضمير نايب فاعلى در « يقال » به ماء موصوله به معناى دليل برمىگردد .
فى وجه جوازه : ضمير در « جوازه » به تمسّك به عامّ برمىگردد .
انّ الخاصّ انّما يزاحم العامّ : ضمير در « يزاحم » به خاصّ برگشته و « انّ » با ما بعدش تأويل به مفرد رفته و خبر براى مبتدا يعنى « غاية ما الخ » مىباشد .
فيما كان فعلا حجّة : ضمير در « كان » به خاصّ برگشته و ماء موصوله به معناى فرد مىباشد .
و لا يكون حجّة : ضمير در « لا يكون » به خاصّ برمىگردد .
فيما اشتبه انّه من افراده : ضمير در « انّه » به ماء موصوله به معناى فرد و در « افراده » به
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 284
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٨٤