فلانّه لا اطلاق : ضمير در « فلانّه » به معناى شأن مىباشد .
المنشأ بالهيئة : كلمهء « المنشأ » صفت بعد از صفت براى « الطّلب » مىباشد .
بتقييده به شرط و نحوه : ضمير در « تقييده » به طلب و در « نحوه » به شرط برمىگردد .
فكلّما يحتمل رجوعه : ضمير در « رجوعه » به ماء موصوله در « كلّما » كه به معناى قيد بوده برمىگردد .
يدل عليه الهيئة : ضمير در « عليه » به طلب برمىگردد .
فهو عند التّحقيق : ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى قيد در « كلّما » برمىگردد .
و امّا لزوم كونه الخ : ضمير در « كونه » به شرط برگشته و اين عبارت شروع در بيان دليل لزوم بودن شرط ، قيد براى مادّه واقعا مىباشد .
اذا توجّه الى شىء : ضمير در « توجّه » به عاقل برمىگردد .
و التفت اليه : ضمير در « التفت » به عاقل و ضمير در « اليه » به شىء برمىگردد .
فامّا ان يتعلّق طلبه به : ضمير در « طلبه » به عاقل و در « به » به شىء برمىگردد .
او لا يتعلق به طلبه : ضمير در « به » و « طلبه » همانند قبلى است .
لا كلام على الثّانى : يعنى صورتى كه طلب عاقل به آن شىء تعلّق نمىگيرد .
و على الاوّل : طلب عاقل تعلّق به شىء مىگيرد .
موردا لطلبه و امره مطلقا : ضمير در « طلبه » و « امره » به عاقل برگشته و مقصود از « مطلقا » يعنى طلب و امر عاقل مقيّد به شرط و قيد خاصّى نباشد و به عبارت ديگر « مطلقا » در مقابل صورت بعدى است كه مىآيد .
على اختلاف طواريه : كلمهء « طوارى » به معناى عوارض و لواحق بوده و ضمير در « طواريه » به شىء برمىگردد .
على تقدير خاصّ : عبارت ، عطف بر « مطلقا » مىباشد .
و ذلك التّقدير : مقصود ، تقدير خاصّ مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 83
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٣