يلاحظ معه : ضمير نايب فاعلى در « يلاحظ » به « كلّ شىء » و ضمير در « معه » به واجب برمىگردد .
ان كان وجوبه غير مشروط به : ضمير در « وجوبه » به واجب و در « به » به شىء برمىگردد .
فهو مطلق بالاضافة اليه : ضمير « هو » به واجب و در « اليه » به شىء برمىگردد .
و الّا فمشروط كذلك : يعنى « و ان كان وجوبه مشروط بالشيء فمشروط كذلك » و مقصود از « كذلك » نيز « بالاضافة اليه » مىباشد .
و ان كان بالقياس : ضمير در « كان » به واجب برمىگردد .
كما اشرنا اليه : ضمير در « اليه » به واجب مشروط برمىگردد .
نفس الوجوب فيه : ضمير در « فيه » به واجب مشروط برمىگردد .
كما هو ظاهر الخ : ضمير در « هو » به مشروط بودن خود وجوب برمىگردد .
و ايجابه : ضمير در « ايجابه » به اكرام برمىگردد .
لا انّ الواجب فيه يكون الخ : ضمير در « فيه » به « خطاب إن جاءك الخ » و ضمير در « يكون » به واجب برمىگردد .
مقيّدا به : ضمير در « به » به « مجىء » آمدن برمىگردد .
يكون خاصّا الخ : ضمير در « يكون » به واجب برمىگردد .
و هو الاكرام : ضمير « هو » به واجب مقيّد برمىگردد .
كما نسب ذلك : مشار اليه « ذلك » شرط از قيود مادّه بوده مىباشد .
و لزوم كونه من قيود المادّة لبّا : ضمير در « كونه » به شرط برگشته و كلمهء « لبّا » به معناى حقيقتا و واقعا بوده و كلمهء « لزوم » عطف بر « امتناع » مىباشد .
انّه من قيود الهيئة ظاهرا : ضمير در « انّه » به شرط برمىگردد .
امّا امتناع كونه الخ : ضمير در « كونه » به شرط برمىگردد و اين عبارت شروع در بيان دليل ممتنع بودن شرط ، قيد براى هيئت مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 82
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٢