عقل ارشادا حكم به لزوم انجام آن مىكند تا حرام بزرگتر كه هلاك نفس بوده را انجام نداد .
ثانيا : اگر بپذيريم صدق تارك شرب خمر در هلاكت نفس بر شخصى كه اصلا وارد مهلكه نشده به نحو سالبهء به انتفاء موضوع بوده و صدق تمكّن داشتن از خروج و ترك بقاء در قبل از داخل شدن به نحو سالبهء به انتفاء موضوع بوده ولى صدق اينچنين نيز ضررى در متمكّن بودن از ترك شرب خمر ، ترك بقاء ، ترك دخول و ترك خروج نمىزند . خلاصه صدق متمكّن بودن بر او مىشود ولى تمكنش در مورد خروج و ترك خروج و بقاء و ترك بقاء و شرب خمر ناجى و ترك شرب خمر ناجى با واسطه مىباشد . پس مىتوانسته خودش را مريض نكرده و به هلاكت نياندازد تا محتاج به شرب خمر براى معالجه نشود ، چنان كه مىتوانسته داخل دار غصبى نشود تا مضطرّ به بقاء يا تصرّفات خروجيّه براى تخلّص از غصب نشود .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 799
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٧٩٩