يعنى وجه به حكم اصحاب را به خاطر داشته باش مىباشد .
فالحقّ هو . . . كما ذهب اليه . . . و تحقيقه على وجه يتّضح به فساد ما قيل . . . من وجوه . . .
يتوقّف الخ : ضمير « هو » به حق و در « اليه » و در « تحقيقه » به قول به امتناع و در « به » به وجه و ضمير نايب فاعلى در « قيل » و « ان يقال » به ماء موصوله كه « من وجوه » بيانش بوده برگشته و عبارت « يتّضح الخ » صفت براى « وجه » مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
314 - احراز ملاك در هر دو خطاب امر و نهى نسبت به مورد اجتماع براى چه بوده و چگونه است ؟ ( التّاسع انّ . . . فى حال الاجتماع )
ج : مىفرمايد : براى آن است تا مورد اجتماع از باب اجتماع امر و نهى باشد ، به بيان ديگر ؛ همان گونه كه گذشت ؛ معتبر در باب اجتماع امر و نهى ، آن بود كه هريك از دو طبيعت متعلّق امر و نهى ، مشتمل بر مناط حكم حتّى در حال اجتماع باشند . يعنى ملاك وجوب نماز حتّى در نماز در دار غصبى و ملاك حرمت غصب حتّى در غصب در ضمن صلاة وجود داشته باشد تا مورد اجتماع يعنى نماز در دار غصبى از موارد اجتماع امر و نهى باشد .
احراز ملاك حكم هر دو متعلّق و طبيعت مأمور بها و منهى عنها در مورد اجتماع از دو طريق مىباشد .
315 - طريق اوّل براى احراز مناط حكم هر دو متعلّق در مورد اجتماع چگونه است ؟ ( فلو كان هناك . . . فلا اشكال )
ج : مىفرمايد : آن است كه دليل خارجى مثلا اجماع يا دليل عقلى يا ضرورت دين اقامه شود بر وجود ملاك و مقتضى حكم هر دو متعلّق در مصداق و مورد اجتماع . مثلا اجماع اقامه شود كه ملاك وجوب نماز حتّى در نماز در دار غصبى همچون ملاك حرمت غصب در غصب در ضمن صلاة وجود دارد . بديهى است ؛ مورد اجتماع يعنى صلاة در دار غصبى