ضمير فاعلى در « يبغضه » به آمر و ضمير مفعولىاش به ترك برگشته و ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مشار اليه « هنا » وجوب ، بسيط بوده و منع از ترك از لوازم وجوب بوده مىباشد .
ضرورة انّ اللّزوم يقتضى . . . بها بان يكون المراد بها انّه يكون هناك الخ : مقصود از « اللّزوم » منع از ترك از لوازم وجوب بوده و ضمير در « يقتضى » به آن و ضمير در هر دو « بها » به عينيّت برگشته و ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مشار اليه « هناك » امر به شىء مىباشد .
و هو كما يكون حقيقة منسوبا . . . اليه ان ينسب . . . و يكون زجرا . . . عنه : ضمير « هو » و ضمير در هر دو « يكون » و ضمير نايب فاعلى در « ان ينسب » به طلب واحد و ضمير در « اليه » به وجود و در « عنه » به ترك برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز و كلمهء « منسوبا » خبر براى « يكون » مىباشد .
و هى النّهى . . . على الاقتضاء . . . يقتضى الفساد ينتج فساده اذا كان عبادة : ضمير « هى » به نتيجهء مسئله و ضمير در « يقتضى » به نهى در عبادات و در « ينتج » به نتيجهء مسئله با ضميمهء اينكه نهى در عبادات مقتضى فساد بوده و در « فساده » و « كان » به ضدّ برگشته و مقصود از « الاقتضاء » اقتضاء امر به شىء بر نهى از ضدّ بوده مىباشد .
انّه انكر . . . بدعوى انّه لا يحتاج . . . الفساد . . . به . . . و فيه انّه يكفى الخ : ضمير در « انّه » اوّلى و در « انكر » به بهائى و در « به » به ضدّ و در « فيه » به انكار شيخ بهايى يا به كلام شيخ بهائى برگشته و ضمير در « انّه » دوّمى و سوّمى به معناى شأن بوده و مقصود از « الفساد » فساد ضدّ عبادى مىباشد .
ان يتقرّب به منه . . . عدم حرمته يكون كذلك . . . فانّ المزاحمة على هذا : ضمير در « به » و در « حرمته » و در « يكون » به ضدّ برگشته و مشاراليه « كذلك » داراى رجحان و محبوبيّت
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 501
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٠١