طهارتهاى سهگانه بهخودىخود و با صرف صدق همين عنوان حركات ، مقصود و مقدّمه براى غاياتشان نمىباشند . بلكه اين طهارات و حركات خاصّهء آنها با يك عنوان خاصّى كه از عناوين قصديّه بوده ولى معلوم بالتّفصيل نبوده ، مقدّمه براى غاياتشان مىباشند .
حال ، چون حركات مخصوصه مثل غسلتين و مسحتين در وضوء و غسلات سهگانه در غسل و مسحتين در تيمّم به تنهايى و بدون عنوان خاصّ براى نماز معتبر نبوده ، بلكه با عنوان خاصّى معتبر بوده كه براى ما مجهول مىباشد ، بنابراين ، امر غيرى و مقدّمى اين حركات مخصوصه و طهارات ثلاث ، عنوان اجمالى و عنوان مشير و آينهء براى عنوان واقعىاشان قرار داده مىشود . در نتيجه ، اگر اتيان طهارات ثلاث با قصد امر غيرى آنها عبادت مىباشد ، نه به خاطر قصد كردن امر غيرى آنهاست و اينكه امر غيرى موجب چنين اتيانى يعنى اتيان به نحو عبادت شده است ، بلكه از آن جهت است كه با قصد امر غيرى طهارات ثلاث ، قصد عنوان واقعىاشان شده كه اين طهارات با آن عنوان ، مقدمه براى نماز مىباشند . بنابراين ، ترتّب ثواب بر اين طهارات نيز براى همان عنوان واقعىاشان بوده ، چنان كه قصد قربت نيز به اعتبار همان عنوان واقعىاشان مىباشد و نه به لحاظ امر غيرى كه به آنها تعلّق گرفته است .
145 - اشكال يا جواب مصنّف به راه حلّ اوّلى كه شيخ مطرح كرده بود چيست ؟ ( و فيه مضافا . . . عليها كما لا يخفى )
ج : مىفرمايد : دو اشكال برآن وارد است .
اشكال اوّل : قصد امرى كه خودش در طهارات سهگانه موضوعيّت نداشته ، بلكه عنوان
هامش
نيست كه قصد امر غيرى و مقدّمهاى را واسطه و آينهء براى آن عنوان قرار داد . بنابراين ، اگرچه مكلّف اين اعمال را با قصد امر غيرى ، اتيان مىكند ولى نه براى اين امر غيرى و هدف و غايت بودنش . بلكه اين امر غيرى ، موضوعيّت نداشته و قصد كردنش براى آن است كه وسيلهء رسيدن و احراز كردن عنوان واقعى مىباشد .