و لا اظنّ ان يلتزم به المستدلّ بالرّواية : كلمهء « واو » حاليه بوده و ضمير در « به » به حرمت ذاتى بر حائض برمىگردد .
انّه لا شبهة فى صحّة تعلّق النّذر و شبهه : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و در « شبهه » به نذر برگشته كه مقصود از آن قسم و عهد مىباشد .
فى مكان تكره فيه : ضمير نايب فاعلى در « تكره » به صلاة و در « فيه » به مكان برگشته و عبارت « تكره فيه » صفت براى « مكان » مىباشد .
و حصول الحنث بفعلها : منظور از « الحنث » حنث نذر بوده و كلمهء « حنث » به كسر « حاء » و سكون « نون » به معناى شكستن و مخالفت بوده و ضمير در « بفعلها » به صلاة برگشته و اين جار و مجرور متعلق به « حصول » مىباشد .
المنذور تركها خصوص الصّحيحة لا يكاد يحصل به الحنث : ضمير در « تركها » كه نايب فاعل براى « المنذور » بوده به « الصّلاة » و در « به » « فعلها » يعنى « فعل الصّلاة » برمىگردد .
الصّلاة المأتيّ بها لحرمتها : ضمير در « بها » به « الصّلاة » و در « لحرمتها » به « الصّلاة المأتيّ بها » برمىگردد .
قد تعلّق بالصّحيح منها : ضمير در « تعلّق » به نذر و در « منها » به صلاة برمىگردد .
و لا تكاد تكون معه : ضمير در « تكون » به صلاة و در « معه » به نذر برمىگردد .
و ما يلزم من فرض وجوده عدمه محال : كلمهء « ماء موصوله » كه منظور از آن نذر بوده با صلهاش مبتدا و خبرش كلمهء « محال » مىباشد و ضمير در « وجوده و عدمه » نيز به « ماء موصوله » برمىگردد .
انّه لو صحّ ذلك : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مشاراليه « ذلك » استدلال اخير كه از چنين نذرى ، عدمش لازم مىآيد و با تعلّق نذر ، ديگر چنين نمازى صحيح نبوده ، مىباشد .
لا عدم وضع اللّفظ له : يعنى « لا يقتضى عدم وضع اللّفظ الخ » و ضمير در « له » به صحيح
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 261
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٦١