ولى براى اينكه مأمور به اتيان شده و مسقط تكليف باشد بايد ساير اجزاء و شرايط را نيز داشته باشد .
193 - اشكال اوّل از سه اشكال مصنّف بر اين تصوير از جامع چيست ؟ ( و فيه ما . . . . ببعض الاركان )
ج : مىفرمايد : اينكه صدق حقيقى لفظ صلاة دائر مدار اركان نيست . مثلا اگر نمازى خوانده شود كه تمامى اجزاء و شرايط و اركان را داشته باشد مگر بعضى از اركان مثلا ركوع را نداشته باشد ، عرف چنين نمازى را صلاة مىنامد ولى آن را صلاة فاسد مىداند . و اين دليل است كه همهء اركان ، داخل در ماهيّت صلاة و ملاك صدق اسم صلاة برآن نمىباشد و گرنه عرف چنين نمازى را صلاة نمىناميد .
194 - اشكال دوم چيست ؟ ( بل و عدم . . . . عند الاعمّى )
ج : مىفرمايد : اگر لفظ صلاة وضع شده باشد براى اركان علاوه بر اشكال اوّل بايد گفت : در نزد اعمّى بر نمازى كه تمام اركان را داشته باشد مثلا نيت ، تكبيرة الاحرام ، قيام متّصل به ركوع ، ركوع و سجده را داشته باشد ولى حمد و سوره ، تشهد ، سلام و اذكار را نداشته باشد صدق صلاة نمىشود و حال آنكه بايد اعمّى آن را صلاة بخواند زيرا خصوص اركان را دارد .
195 - اشكال سوّم چيست ؟ ( مع انّه . . . مجازا عنده )
ج : مىفرمايد : اگر نماز كه مأمور به است با تمام اركان و اجزاء و شرايط آن انجام شود بايد بر اين نماز ، لفظ صلاة مجازا اطلاق شود ، چرا كه اعمّى مىگويد ؛ لفظ صلاة براى اركان ( اجزاء ) كه عبارت از پنج جزء بوده وضع شده پس موضوع له آن عبارت از اركان است ، بنابراين اگر لفظ صلاة بر تمامى اجزاء و شرايط « كلّ » اطلاق شود اطلاق لفظ بر غير موضوع له بوده و مجاز است و حال آنكه اعمّى ملتزم به مجاز بودن چنين اطلاقى نمىشود .