هو العنوان بما هو مرآة . . . فناءه فى المعنون هو المصحّح . . . به فقط : ضمير « هو » اوّلى به متعلّق تكليف و دوّمى و در « فناءه » و در « به » به عنوان و ضمير « هو » سوّمى به فناى عنوان در معنون برمىگردد .
انّما يقوم بالمعنون المفنيّ فيه . . . يجعل . . . متعلّقا به . . . بين ما هو مصحّح الخ : ضمير در « يقوم » به غرض و در « فيه » و در « به » به معنون و در « يجعل » به فناء و ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى فانى بودن عنوان در معنون برگشته و كلمهء « المفنيّ » اسم مفعول و صفت براى « المعنون » بوده و تقدير كلام چنين است : « بالمعنون الّذى يفنى العنوان فيه » يعنى به معنونى كه فانى شده باشد عنوان در آن معنون .
و بين ما هو بنفسه . . . بينهما هو الّذى اوهم . . . يسرى . . . فيه : ضمير « هو » اوّلى و ضمير در « بنفسه » به ماء موصوله به معناى عنوان و در « بينهما » به مصحّح تكليف بودن و متعلّق تكليف بودن و ضمير « هو » و در « اوهم » به فرق نگذاشتن و در « يسرى » به تكليف و در « فيه » به معنون برمىگردد .
و لا يزال هذا الخلط بين ما هو بالذّات و ما هو بالعرض مثار كثير . . . تقع الخ : كلمهء « لا يزال » به معناى « يستمرّ » و كلمهء « هذا » اسمش بوده و كلمهء « الخلط » بدل براى « هذا » و كلمهء « مثار » خبرش و اضافه به بعدش شده و ضمير « هو » اوّلى به ماء موصوله به معناى متعلّق تكليف بودن عنوان و ضمير « هو » دوّمى به ماء موصوله به معناى متعلّق تكليف بودن معنون و ضمير در « تقع » به اشتباهات برمىگردد .
هو الّذى يوقع . . . فيعطى ما للعنوان للمعنون و بالعكس . . . ما نرمى اليه : ضمير « هو » و ضمير در « يوقع » به فانى بودن در لحاظ و ضمير در « اليه » به ماء موصوله به معناى مطالب برگشته و كلمهء ماء موصوله با جملهء بعدش كه در اصل « ما هو للعنوان » بوده ، نايب فاعل براى « يعطى » بوده و مقصود آن است ؛ متعلّق تكليف بالذّات بودن عنوان را به معنون داده و مقصود از بحث را كه معنون و مصاديق بوده به عنوان داده شده و گفته شده كه بحث ما
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 857
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٥٧