متقدّم مىباشد .
و لكن ذلك . . . و تحقيق متعلّقه . . . و استصحابهما : مشار اليه « ذلك » قول به اجزاء بوده و ضمير در « متعلّقه » به تكليف و در « استصحابهما » به طهارت و حليّت برمىگردد .
عنده اعتقاده . . . و متعلّقه : ضمير در « عنده » و « اعتقاده » به صاحب كفايه و در « متعلّقه » به تكليف برمىگردد .
يدلّ . . . بنجاسته . . . به ترتيب آثارها : ضمير در « يدلّ » به « قوله » و در « بنجاسته » به شىء و در « آثارها » به طهارت برمىگردد .
و انشاء لاحكامها التّكليفيّة و الوضعيّة الّتى منها الخ : ضمير در « لاحكامها » به طهارت برگشته و كلمهء « التّكليفيّة » صفت براى « احكامها » بوده و كلمهء « الوضعيّة » عطف به « التّكليفيّة » بوده و موصول « الّتى » با جملهء صلهء بعدش ، صفت براى « الوضعيّة » بوده و ضمير در « منها » به « الوضعيّة » برمىگردد .
كما تصحّ . . . و يلزم من ذلك الخ : ضمير در « تصحّ » به صلاة برگشته و مشار اليه « ذلك » موسّع بودن دليل اصل جارى در موضوعات احكام مىباشد .
و اذا كان الامر كذلك . . . لا يكون موجبا . . . لشرطه : مشار اليه « كذلك » شرط طهارت اعمّ از ظاهرى و واقعى بوده مىباشد و ضمير در « يكون » به انكشاف خلاف و در « لشرطه » به عمل برمىگردد .
بل يكون بالنّسبة اليه من قبيل ارتفاعه الخ : ضمير در « يكون » و در « ارتفاعه » به شرط و در « اليه » به عمل برمىگردد .
حينئذ الى ما اتى به : مقصود از « حينئذ » يعنى « حين اذ كان بالنّسبة اليه الخ » بوده و ضمير در « اتى » به مكلّف و در « به » به ماء موصوله به معناى عمل برمىگردد .
و المفروض انّ ما اتى به يكون واجدا لشرطه المعتبر فيه : ضمير در « اتى » به مكلّف و
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 343
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٤٣