من ذهب . . . كونه الخ : ضمير در « ذهب » به « من » و در « كونه » به خاصّ برمىگردد .
فلعلّه ناظر : ضمير در « فلعلّه » به « من ذهب » برمىگردد .
ان يكون واردا : ضمير در « يكون » به عامّ برمىگردد .
لمصلحة اقتضت : ضمير در « اقتضت » به « مصلحة » برگشته و جمله « اقتضت » صفت براى « مصلحة » مىباشد .
و لو مصلحة التّقيّة : يعنى « و لو كانت المصلحة مصلحة التّقيّة » .
كما هو المعلوم : ضمير « هو » به تدريج در بيان احكام برمىگردد .
بعناوينها الاوّلية : ضمير در « بعناوينها » به اشياء برمىگردد .
انّما هو الخ : ضمير « هو » به حكم واقعى برمىگردد .
يكون كاشفا : ضمير در « يكون » به خاصّ برمىگردد .
فيكون مبيّنا للعامّ و مخصّصا له : ضمير در « يكون » به خاصّ و در « له » به عامّ برمىگردد .
ثبت اوّلا : ضمير در « ثبت » به حكم عامّ برمىگردد .
قد ارتفع و انتهى امده : ضمير در « ارتفع » و ضمير در « امده » به حكم عامّ برمىگردد .
فانّه انّما ارتفع لارتفاع موضوعه : ضمير در « فانّه » و در « ارتفع » و در « موضوعه » به حكم عامّ برمىگردد .
و ليس هو : ضمير « هو » به كاشف بودن خاصّ از حكم واقعى برمىگردد .
من بيان الحكم الخ : كلمهء « من » بيان « هذا النّحو » مىباشد .
فان ثبت ذلك : مشاراليه « ذلك » ظاهرى و صورى بودن عامّ مىباشد .
اى كان كاشفا : ضمير در « كان » به خاصّ برمىگردد .
و إن ثبت انّه : ضمير در « انّه » به عامّ برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 423
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٢٣