يجوز ان يكون الخ : ضمير در « يكون » به خاصّ برمىگردد .
و لو فى بعض الحالات : يعنى « و لو كان الخاصّ مخصّصا فى بعض الحالات » .
حينئذ : يعنى « حين اذ جاز ان يكون الخاصّ مخصّصا » .
هو الأولى : ضمير « هو » به حمل بر تخصيص برمىگردد .
او الحمل على النّسخ : يعنى « او انّ الحمل على النّسخ هو الأولى » .
فالّذى يذهب الخ : ضمير در « يذهب » به « الّذى » برگشته و « يذهب » به معناى قائل مىشود مىباشد .
فهو ناظر : ضمير « هو » به « الّذى يذهب الخ » يعنى قائل به وجوب ناسخ بودن خاصّ برمىگردد .
لمّا ورد : ضمير در « ورد » به عامّ برمىگردد .
و حلّ وقت العمل به : ضمير در « به » به عامّ برمىگردد .
لو كان مخصّصا : ضمير در « كان » به خاصّ برمىگردد .
يكون من باب الخ : ضمير « هو » به تأخير خاصّ برمىگردد .
و هو قبيح : ضمير « هو » به تأخير بيان از وقت حاجت برمىگردد .
لانّ فيه الخ : ضمير در « فيه » به تأخير بيان از وقت حاجت برمىگردد .
بلا مبرّر : يعنى « بلا جابر » بدون جبرانكنندهاى .
ان يكون ناسخا : ضمير در « يكون » به خاصّ برمىگردد .
على عمومه يجب العمل به : ضمير در « عمومه » و « به » به عامّ برگشته و جملهء « يجب الخ » حاليه مىباشد .
فيجب العمل ثانيا : مقصود از « ثانيا » يعنى در ادامه و بعد از ورود خاصّ مىباشد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 422
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٢٢