بين اينكه طرح كنيم خبر را - به معناى اينكه تكذيب كنيم را وى آن ( خبر ) را - و بين اينكه تصرّف كنيم در ظاهر قرآن ، زيرا همانا ممكن نيست تصرّف كردن در مضمون خبر ، زيرا همانا آن ( خبر ) نصّ يا اظهر است . و [ ممكن نيست تصرّف ] در سند قرآن ، زيرا همانا آن ( سند قرآن ) قطعى است . و مرجع اين ( دوران ) به دوران - در حقيقت - بين مخالفت ظنّ به صدق خبر و بين مخالفت ظنّ به عموم آيه است . يا پس بگو : دائر است امر بين طرح دليل حجيّت خبر و بين طرح اصالة العموم ، پس كدام دو دليل سزاوار به طرح است ؟ و كدام آن دو ( دليل ) سزاوار به تقديم است ؟
پس مىگوييم : شكّى نيست همانا خبر ، صالح است براى اينكه باشد ( خبر ) قرينه بر تصرّف كردن در ظاهر كتاب ، زيرا همانا آن ( خبر ) به دلالتش ( خبر ) ناظر و مفسّر است براى ظاهر كتاب به حسب فرض و برعكس است از ظاهر كتاب ، پس همانا آن ( كتاب ) صالح نيست براى دست برداشتن از دليل حجيّت خبر ، زيرا همانا علاقهاى نيست براى آن ( كتاب ) در اين ( رفع يد ) از اين جهت ( دلالت ) - حسب فرض - تا باشد ( كتاب ) ناظر و مفسّر براى آن ( خبر ) . پس خبر ، لسانش ( خبر ) لسان مبيّن است براى كتاب ، پس مقدّم مىشود ( خبر ) برآن ( كتاب ) . و نيست كتاب به ظاهرش ( كتاب ) در صدر بيان دليل حجّيّت خبر تا مقدّم شود ( كتاب ) برآن ( خبر ) . و اگر مىخواهى بگو : همانا خبر به حسب فرض ، قرينه است بر كتاب ، و اصل جارى در قرينه - و آن ( اصل ) در اينجا ( خبر واحد ) اصالت عدم كذب را وى است - مقدّم است بر اصل جارى در ذو القرينه و آن در اينجا ( عموم قرآنى ) اصالة العموم است .
نكات دستورى و توضيح واژگان
10 - تخصيص الكتاب الخ : يعنى « الفصل العاشر تخصيص الكتاب الخ » .
يبدوا من الصّعب : كلمهء « يبدوا » به معناى به نظر رسيدن بوده و معناى روان عبارت ،