ذكره . . . يكون وجيها : ضمير مفعولى در « ذكره » به تفصيل و ضمير در « يكون » به تفصيل صاحب كفايه برمىگردد .
انّه كاشف الخ : ضمير در « انّه » به مخصّص برگشته و اين عبارت ، تأويل به مفرد رفته و مفعول براى « احرزنا » مىباشد .
ابدا : چه مخصّص ، لفظى باشد و چه لبّى و در لبّى چه حكم عقل ضرورى بوده يا حكم عقل نظرى باشد .
بل يكون كاشفا : ضمير در « يكون » به تمسّك به عموم برمىگردد .
و ان تردّد امره : ضمير در « امره » به مخصّص برمىگردد .
و لم يحرز كونه : ضمير در « كونه » به مخصّص برمىگردد .
يمكن الاتّكال عليه : ضمير در « عليه » به حكم عقل برمىگردد .
فيلحق بالقسم الاوّل : ضمير نايب فاعلى در « يلحق » به حكم عقل برگشته و مقصود از « القسم الاوّل » كاشف از تقييد موضوع بودن مىباشد .
و ان كان نظريّا الخ : ضمير در « كان » به حكم عقل برمىگردد .
لا يصحّ الاتّكال عليه : ضمير در « عليه » به حكم عقل برمىگردد .
فيلحق بالقسم الثّانى : ضمير نايب فاعلى در « يلحق » به حكم عقل برگشته و مقصود از « القسم الثّانى » كاشف از ملاك حكم بودن مىباشد .
وجود الملاك فيه : ضمير در « فيه » به فرد مشكوك برمىگردد .
انّ ما ادركه العقل : ضمير مفعولى در « ادركه » به ماء موصوله به معناى دليل برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 347
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٤٧