انّه فى المتّصل : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
بل لو فرض انّها تجرى بالقياس الى احدهما : ضمير در « انّها » و « تجرى » به اصالة العموم و ضمير در « احدهما » به متباينين يا مردّدين برگشته و « انّ » با اسم و خبرش ، تأويل به مصدر رفته و نايب فاعل براى « فرض » مىباشد .
فهى تجرى الخ : ضمير « هى » و ضمير در « تجرى » به اصالة العموم برمىگردد .
و لا يمكن جريانهما : ضمير « جريانهما » به دو اصل اصالة العموم برمىگردد .
لخروج احدهما عن العموم : ضمير در « احدهما » به متباينين يا مردّدين برمىگردد .
فيتعارضان و يتساقطان : ضمير تثنيه در هر دو فعل به دو اصل اصالة العموم برمىگردد .
يمنع من . . . فى كلّ منهما رأسا : ضمير در « يمنع » به علم اجمالى و در « منها » به متباينين يا مردّدين برمىگردد .
لا انّها تجرى فيهما : ضمير در « انّها » و « تجرى » به اصالة العموم و در « فيهما » به متباينين يا مردّدين برمىگردد .
فيحصل التّعارض ثم التّساقط : مقصود از « التّعارض » و « التّساقط » تعارض و تساقط دو اصل اصالة العموم مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
625 - قسم اوّل و دوّم از شبههء مفهوميّهء خاصّ چگونه بوده و آيا اجمال خاصّ سرايت به عامّ مىكند يا نه چرا ؟ ( 1 و 2 فيما اذا كان . . . خروجه عن عنوان الخاصّ ) .
ج : مىفرمايد : قسم اوّل و دوّم در جايى است كه مخصّص ، متّصل باشد اعمّ از اينكه دوران و شبهه مفهوميّه ناشى از دوران بين اقلّ و اكثر بوده « 1 » يا ناشى از دوران بين
هامش
( 1 ) - شبههء مفهوميّهء مخصّص متّصل در دوران بين اقلّ و اكثر : مثل آنكه مولى بفرمايد : « اكرم العلماء الّا الفسّاق منهم » مولى ، مخصّص را متّصلا در كلام آورده ولى معناى فاسق به لحاظ دوران بين اقلّ و