فالعامّ له : ضمير در « له » به عامّ برمىگردد .
فيكون مراعى : ضمير در « فيكون » به عامّ برمىگردد .
و انتهائه فان لم يلحقه ما يخصّصه : ضمير در « انتهائه » و ضمير مفعولى در « يلحقه » و ضمير مفعولى در « يخصّصه » به كلام و ضمير فاعلى در « يخصّصه » به ماء موصوله به معناى مخصّص برمىگردد .
استقرّ ظهوره الابتدائىّ و انعقد : ضمير در « ظهوره » و ضمير در « انعقد » به كلام برمىگردد .
و ان لحقته : ضمير مفعولى در « لحقته » به كلام برمىگردد .
قبل الانقطاع تبدّل ظهوره الاوّل : ضمير در « ظهوره » به كلام برگشته و مقصود از « الانقطاع » انقطاع كلام مىباشد .
و انعقد له ظهور آخر : ضمير در « له » به كلام برمىگردد .
و لا ينعقد له : ضمير در « له » به « العام المخصّص » برمىگردد .
بخلاف المخصّص بالمنفصل : كلمهء « المخصّص » به صيغهء اسم مفعول بوده و مقصود از آن نيز « العام المخصّص » عامّ تخصيص خورده مىباشد .
قد انقطع . . . ما يصلح للقرينة : ضمير در « انقطع » به كلام و ضمير در « يصلح » به ماء موصوله به معناى كلمه يا كلام برمىگردد .
فيستقرّ ظهوره الابتدائىّ : ضمير در « ظهوره » به كلام برمىگردد .
غير انّه : كلمهء « غير » به معناى « الّا » بوده و ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
يزاحم ظهور العامّ : ضمير در « يزاحم » به مخصّص منفصل برگشته و اين جمله ، حال است براى « المخصّص المنفصل » .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 257
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٥٧