كلمهء « المخصّص » مفعول دوّم و كلمهء « المنفصل » صفت آن مىباشد .
فيكون ايضا . . . كالاوّل : ضمير در « يكون » به مخصّص منفصل برگشته و مقصود از « الاوّل » كه بيان « ايضا » بوده ، مخصّص متّصل مىباشد .
بين القسمين : يعنى مخصّص متّصل و منفصل .
انّما الفرق بينهما : ضمير در « بينهما » به مخصّص متّصل و منفصل برمىگردد .
و هى ناحية : ضمير « هى » به « ناحية اخرى » برمىگردد .
فى عمومه : ضمير در « عمومه » به عامّ برمىگردد .
غير انّ الخاصّ ظهوره اقوى : كلمهء « غير » به معناى « الّا » بوده و ضمير در « ظهوره » به خاصّ برمىگردد .
فيقدّم عليه : ضمير نايب فاعلى در « يقدّم » به خاصّ و در « عليه » به عامّ برمىگردد .
و السرّ فى ذلك : مشاراليه « ذلك » فرق بين مخصّص متّصل و منفصل مىباشد .
لا يستقرّ له الظهور و لا ينعقد بعد الانتهاء منه : ضمير در « له » و « منه » به كلام و ضمير در « لا ينعقد » به ظهور برمىگردد .
لا يبقى . . . لا لحاقه بضميمة : ضمير در « لا لحاقه » به كلام برگشته و جمله « لا يبقى الخ » صفت براى « وجه » مىباشد .
تصلح لان تكون قرينة تصرفه عن ظهوره الابتدائيّ الاوّلىّ : ضمير در « تصلح » و « تكون » به ضميمه و ضمير فاعلى در « تصرفه » به قرينه و ضمير مفعولى آن و ضمير در « ظهوره » به كلام برگشته و كلمهء « الابتدائيّ الاوّلىّ » صفت براى « ظهوره » مىباشد .
و الّا : يعنى « و ان بقى بحسب العرف مجال لالحاقه بضميمة » .
فانّ ظهوره مراعى : ضمير در « ظهوره » به كلام برگشته و كلمهء « مراعى » به معناى معلّق ،
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٥٥