لانّ تسميتها : ضمير در « تسميتها » به دلالت اشاره برمىگردد .
انّها غير مقصودة : ضمير در « انّها » به دلالت اشاره برمىگردد .
و حقّها ان تسمّى اشارة : ضمير در « حقّها » و ضمير نايب فاعلى در « تسمّى » به دلالت اشاره برگشته و كلمهء « اشارة » مفعول دوّم براى « تسمّى » مىباشد .
فليست هى . . . حتّى تكون : ضمير در « ليست » و ضمير « هى » و ضمير در « تكون » به دلالت اشاره برمىگردد .
نعم هى حجّة : ضمير « هى » به دلالت اشاره برمىگردد .
حيث تكون : ضمير در « تكون » به دلالت اشاره برمىگردد .
فيستكشف منها لازمها : ضمير در « منها » به ملازمه و ضمير در « لازمها » به دلالت اشاره برمىگردد .
سواء كان حكما : ضمير در « كان » به « لازمها » برمىگردد .
قاصدا لها او كان منكرا : ضمير در « لها » به لوازم و ضمير در « كان » به مقرّ برمىگردد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
578 - دلالت اشاره چگونه دلالتى بوده و فرقش با دلالت اقتضاء و تنبيه چيست ؟ ( 3 - دلالة الاشارة . . . اقلّ الحمل )
ج : مىفرمايد : در دلالت اشاره بر خلاف دو دلالت اقتضاء و تنبيه نه صحّت و نه صدق كلام متوقّف بر اين دلالت بوده و نه اصل دلالت ، مقصود متكلّم مىباشد ولى مدلول اين