فلا يشمل ما اذا كان الوصف نفسه الخ : ضمير در « يشمل » به وصف مورد كلام و ضمير در « نفسه » به وصف برمىگردد .
نحو و السّارق الخ : يعنى هذا نحو الخ .
فانّ مثل هذا يدخل الخ : ضمير در « يدخل » به « هذا » كه مشاراليه آن ، مثال يادشده و يا وصفى كه خودش موضوع حكم بوده برمىگردد .
و السّرّ فى ذلك : مشاراليه « ذلك » وصف مورد بحث شامل اين مورد نبوده مىباشد .
انّ الدّلالة على انتفاء الوصف : به نظر مىآيد عبارت صحيح چنانچه در متن نيز آمده چنين باشد : « انّ الدّلالة على انتفاء الحكم عند انتفاء الوصف » .
لا بدّ فيها من الخ : ضمير در « فيها » به « الدّلالة » يعنى دلالت جملهء وصفيه برمىگردد .
يقيّد بالوصف مرّة : ضمير نايب فاعلى در « يقيّد » به موضوع برگشته و اين جمله ، صفت ديگرى براى « موضوع » مىباشد .
و يتجرّد عنه اخرى : ضمير در « يتجرّد » به موضوع و ضمير در « عنه » به وصف برگشته و اين عبارت ، عطف بر « يقيّد بالوصف مرّة » مىباشد .
و يعتبر ايضا فى المبحوث عنه هنا : مقصود از « ايضا » يعنى همچون اعتبار اعتماد وصف بر موصوف و ضمير در « عنه » به الف و لام در « المبحوث » به معناى « الّذى » كه مقصود از آن وصف بوده برگشته و مشاراليه « هنا » مفهوم بحث مىباشد .
ان يكون اخصّ من الموصوف مطلقا : ضمير در « يكون » اسم و به وصف برگشته و كلمهء « اخصّ » خبر و جار و مجرور « من الموصوف » متعلّق به « اخصّ » و كلمهء « مطلقا » حال و جملهء « ان يكون الخ » تأويل به مفرد رفته و نايب فاعل « يعتبر » مىباشد .
او من وجه : يعنى « ان يكون اخصّ من وجه » .
لانّه لو كان مساويا الخ : ضمير در « لانّه » و « كان » به وصف برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١١٦