و قول بعدمها مطلقا : ضمير در « بعدمها » به تبعيّت برگشته و نكات دستورى در كلمه « قول » و « مطلقا » مثل قبلى است .
و قول بالتّفصيل : كلمه « قول » مثل قبلى است .
يرجع الى المستفاد : ضمير در « يرجع » به منشأ نزاع برمىگردد .
هو وحدة المطلوب او تعدّده : ضمير « هو » به مستفاد از توقيت و ضمير در « تعدّده » به مطلوب برمىگردد .
هو الفعل المقيّد : ضمير « هو » به مطلوب واحد برمىگردد .
بما هو مقيّد : ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى فعل برمىگردد .
او مطلوبين : عطف به « مطلوبا واحدا » كه اسم مؤخّر « انّ » بوده مىباشد .
و هما ذات الفعل و كونه : ضمير در « هما » به مطلوبين و در « كونه » به فعل برگشته و كلمه « كونه » عطف به « ذات الفعل » كه خبر « هما » بوده مىباشد .
فعلى الاوّل : يعنى وحدت مطلوب .
و على الثّانى : يعنى تعدّد مطلوب .
و هو طلب كونه : ضمير « هو » به « احد الطّلبين » يكى از دو طلب و در « كونه » به فعل برمىگردد .
على حاله : ضمير در « حاله » به طلب برمىگردد .
و لذا ذهب بعضهم : مشار اليه در « ذا » منشأ نزاع بوده و ضمير در « بعضهم » به اصوليّون برمىگردد .
و يكون تابعا للاداء : ضمير در « يكون » به قضاء برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 725
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٧٢٥