ابنه مثلا ان يأمر العبد : ضمير در « ابنه » به مولى و ضمير در « يأمر » به « ابنه » برگشته و مقصود از « العبد » مأمور دوّم مىباشد .
و لا يكون غرضه : ضمير در « غرضه » به مولى برمىگردد .
ان يعوّد ابنه على اصدار الاوامر : ضمير در « يعوّد » و « ابنه » به مولى برگشته و مقصود از « اصدار الاوامر » فرمان دادن مىباشد .
فيكون غرضه : ضمير در « غرضه » به مولى برمىگردد .
فى اصدار الاوّل امره : كلمه « امر » مفعول « اصدار » بوده و اضافه به ضمير شده كه به « الاوّل » يعنى مأمور اوّل برگشته و جار و مجرور « فى اصدار الخ » نيز به اعتبار متعلّق ، خبر « يكون » مىباشد . يعنى « فيكون غرضه فقط ثابتا فى اصدار الاوّل امره » و مقصود آن است كه مأمور اوّل ( فرزند مولى ) امر خودش را صادر كند . به عبارت ديگر ، فرزند مولى ، فرمان صادر كند .
مطلوبا له : ضمير در « له » به مولى برمىگردد .
امرا له : ضمير در « له » به مأمور دوّم برمىگردد .
و لا يعدّ : ضمير نايب فاعلى در « يعدّ » به مأمور دوّم برمىگردد .
لمولاه لو تركه : ضمير در « مولاه » و ضمير فاعلى در « تركه » به مأمور دوّم و ضمير مفعولى به امر مأمور اوّل برمىگردد .
لانّ الامر المتعلّق لامر المولى : مقصود از « الامر » امر كردن مأمور اوّل بوده و كلمهء « المتعلّق » صفت آن مىباشد . معناى عبارت چنين است : « زيرا همانا امر كردن مأمور اوّل كه متعلّق امر مولى بوده . . . » .
يكون مأخوذا : ضمير در « يكون » به « الامر المتعلّق لامر المولى » امر متعلّق امر مولى برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 639
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٦٣٩