چنانچه حمل كردن كلام مولى بر تأكيد در وقتى كه قرينهاى بر تأكيد نباشد خلاف اصل است ولى در اينجا حمل بر تأكيد مىشود . « 3 »
361 - حالت دوّم براى صدور امر دوّم قبل از امتثال امر اوّل چگونه بوده و حكم امر دوّم از جهت تأسيسى و يا تأكيدى بودن و امتثال آن چيست ؟ ( الثّانية : ان . . . بلا تفاوت )
ج : مىفرمايد : حالت دوّم آن است كه هر دو امر باهم معلّق و مشروط بر يك شرط باشند . مثل اينكه مثلا مولى بفرمايد : « اگر محدث شدى وضوء بگير » و قبل از انجام وضوء ، دوباره بگويد : « اگر محدث شدى وضوء بگير » . اين حالت همانند حالت اوّل بوده و امر دوّم ، حمل بر تأكيد مىشود به دليلى كه در حالت اوّل گفته شد و براى هر دو امر يك امتثال كافى است . « 4 »
هامش
( 3 ) - زيرا گفته شد ؛ قرينه وجود دارد و آن تعلق دو امر به يك طبيعت بدون بيان هيچ امتيازى در متعلق امر دوّم مىباشد .
( 4 ) - چون شرط و اجزاء در هر دو امر يكى است و اين كاشف از وحدت مطلوب در دو امر است . بنابراين ، وحدت شرط و وحدت مشروط كاشف از وحدت مطلوب بوده و نيز قرينه است بر تأكيدى بودن امر دوّم . بنابراين ، يك امتثال براى تحصيل غرض مولى كافى است .