دوّم : اينكه باشد هر دو امر باهم ، معلّق بر شرطى واحد . مثل اينكه بگويد ( مولى ) مثلا : « ان كنت محدثا فتوضّأ » سپس تكرار كند ( مولى ) همان كلام را دوباره . پس در اين حالت نيز حمل مىشود ( امر دوّم ) بر تأكيد ، به خاطر همان چيزى ( دليلى ) كه گفتيم آن ( دليل ) را در حالت اوّل بدون هيچ تفاوتى .
نكات دستورى و توضيح واژگان
10 - الامر بشيء مرّتين : يعنى « العاشر الامر بشيء مرّتين » .
فهو يمكن ان يقع : ضمير « هو » و ضمير در « يقع » به تعلّق امر به عملى دو بار برمىگردد .
و حينئذ : يعنى « حين اذ كان صدور الامر الثّانى بعد امتثال الامر الاوّل » .
فى لزوم امتثاله : ضمير در « امتثاله » به امر دوّم برمىگردد .
و حينئذ يقع الشّكّ : يعنى « حين اذ كان صدور الامر الثّانى قبل امتثال الاوّل » .
فى وجوب امتثاله : ضمير در « امتثاله » به امر برمىگردد .
و ان كان تأكيدا الخ : ضمير در « كان » به امر دوّم برمىگردد .
فليس لهما : ضمير در « لهما » به امر اوّل و امر دوّم برمىگردد .
و لتوضيح الحال : مقصود از حال ، تأكيدى يا تأسيسى بودن امر دوّم مىباشد .
انّ هذا الفرض له : ضمير در « له » به « هذا الفرض » يعنى فرض صدور امر دوّم بعد از امتثال امر اوّل برمىگردد .
كان يقول مثلا : ضمير در اين « يقول » و « يقول » بعدى به مولى برمىگردد .
حينئذ : يعنى « حين اذ كان الامران معا غير معلّقين على شرط » .
تعلّق الامر بها : ضمير در « بها » به طبيعت واحده برمىگردد .
غير مؤكّد للاوّل : كلمه « غير مؤكّد » صفت براى « تأسيسا » كه خبر در كانّه مىباشد بوده و مقصود از « الاوّل » نيز امر اوّل مىباشد .