من اىّ مكلّف كان : ضمير در « كان » به مكلّف برمىگردد .
فيسقط بفعل الخ : ضمير در « يسقط » به واجب كفائى برمىگردد .
و تغسيله و دفنه : ضمير در « تغسيله » و « دفنه » به ميّت برمىگردد .
ذكرهما : ضمير در « ذكرهما » به واجب عينى و كفائى برمىگردد .
و فيما يتعلّق الخ : ضمير در « يتعلّق » به ماء موصوله كه به معناى « بحثى » بوده برمى گردد .
فذاك : يعنى همين دليل ، دليل است و از آن تبعيّت مىشود .
و ان لم يدلّ : ضمير در « يدلّ » به دليل برمىگردد .
يقتضى ان يكون عينيّا : ضمير در « يقتضى » به اطلاق صيغه و در « يكون » به واجب برمىگردد .
ام لم يأت به : ضمير در « يأت » به شخص آخر و در « به » به ذلك العمل يعنى عمل واجب برمىگردد .
يحكم بلزوم الخ : ضمير در « يحكم » به عقل برمىگردد .
ما لم يعلم سقوطه : ضمير در « سقوطه » به امر برمىگردد .
هو الواجب الكفائىّ : ضمير در « هو » به « المحتاج الى مزيد البيان » برمىگردد .
على ارادته : ضمير فاعلى در « ارادته » به مولى و ضمير مفعولى مجرورى آن به واجب كفائى برمىگردد يعنى « بر اراده كردن مولى واجب كفائى را » .
كما هو المفروض : ضمير « هو » به عدم نصب قرينه بر اراده واجب كفائى برمىگردد .
انّ مراده : ضمير در « مراده » به مولى برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 569
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٦٩