زيرا همانا چارهاى نيست از اتيان به آن ( قصد قربت ) به خاطر تحصيل كردن فراغ يقينى با نبودن دليل بر اكتفاء كردن بدون آن ( قصد قربت ) . و ممكن نيست تمسّك كردن به اطلاق براى نفى آن ( قصد قربت ) به حسب فرض . و هرآينه گذشت اين ( عدم امكان تمسّك به اطلاق ) در امر اوّل . پس مىباشد اصالة الاحتياط ، اين الاحتياط ) مرجع در اينجا ( شكّ در توصّلى و تعبّدى بودن ) و آن ( اصالة الاحتياط ) اقتضا مىكند ( اصالة الاحتياط ) عبادى بودن را .
و رفتهاند جماعتى به اينكه همانا اصل در واجبات ، اينكه مىباشند ( واجبات ) توصّلى . نه به خاطر تمسّك كردن به اصالة الاطلاق در خود امر ، و نه به خاطر اصالة البراءة در معتبر بودن قيد قربت ، بلكه تمسّك مىكنيم براى اين ( توصّلى بودن ) به اطلاق مقام .
نكات دستورى و توضيح واژگان
يحسن بنا : يعنى شايسته ما است .
الى صلب الموضوع : كلمه « صلب » به معناى اصل مىباشد .
فى انّ الاصل الخ : كلمه « الاصل » اسم « انّ » و خبرش جمله « هل انّه الخ » مىباشد .
فى كونه تعبّديا او توصّليا : ضمير در « كونه » به واجب برمىگردد .
هل انّه الخ : ضمير در « انّه » به واجب برگشته و اسم « انّ » و خبرش « تعبّدى » بوده و اين جمله خبر براى « انّ » مىباشد .
أن تكون عباديّة : ضمير در « تكون » به واجبات برمىگردد .
لانّه لا بد من الاتيان به تحصيلا الخ : ضمير در « لانّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « به » به قصد قربت برگشته و كلمه « تحصيلا » مفعول له براى « لا بد من الاتيان به » مىباشد .